Boekgegevens
Titel: Akkerbouw-scheikunde of Kort begrip van de scheikundige grondwaarheden, welke de landbouwer behoort te kennen, ten einde zijnen akker behoorlijk te behandelen
Auteur: Babo, Lambert von; Meijlink, Bernardus
Uitgave: Deventer: A. ter Gunne, 1849
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 1172
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_206375
Onderwerp: Landbouwwetenschappen: grondbewerking (landbouw)
Trefwoord: Landbouwchemie, Bodemchemie, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Akkerbouw-scheikunde of Kort begrip van de scheikundige grondwaarheden, welke de landbouwer behoort te kennen, ten einde zijnen akker behoorlijk te behandelen
Vorige scan Volgende scanScanned page
19
ponden maken, op hunne beurt, eene betrek-
kelijk groote hoeveelheid uit. Ook in het vervolg
zullen wij over meer stoffen spreken, die insge-
lijks met zeer kleine hoeveelheden in den grond
voorhanden zijn, zoo dat zij er ter naauwer nood
onfdekt kunnen worden, terwijl evenwel de planten
daaruit de noodige hoeveelheid kunnen opnemen.
Bij den eerstbeginnenden komen deze en derge-
lijke bedenkingen in menigte voor, die hem ligtelijk
in verlegenheid zouden brengen. Maar later zul-
len zich die, als van zelf, oplossen, wanneer wij
ons thans slechts de eerste beginselen, de naauwkeu-
rige kennis der enkelvoudige ligchamen eigen ma-
ken. Zonder eenige moeijelijkheid wordt natuur-
lijk deze kennis niet verkregen, maar wanneer wij
dan ogk geleerd zvdlen hebben hoeveel verkeerde
handelingen, hoeveel achteloosheid, hoeveel verlies
aan geld en tijd, gevolgelijk, er bij onze bouwe-
rijen plaats heeft, die bij eenige wetenschappelijke
kennis vermijd kunnen worden, dan zal immers
die moeite dubbel worden beloond?
Laat ons nu overgaan tot de behandeling der
metalen. Verreweg de meesten zijn voor ons in
hunnen zuiveren toestand niet te zien, omdat zij
zich zeer gemakkelijk met de zuurstof verbinden,
hierdoor hunnen eigenaardigen metaalglans verlie-
zen en in oxyden veranderen, die uiterlijk veel
overeenkomst met aarde bezitten. Te voren werden
deze stoffen daarom metaalachtige aarden genoemd.