Boekgegevens
Titel: Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Auteur: Kleutgen, Josephus
Uitgave: Silvae-Ducis: Apud Verhoeven fratres, 1855
Ed. altera, emendata et aucta; 1e uitg.: 1847
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 1167 D 6
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_205865
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Latijnse taalkunde
Trefwoord: Latijn, Retorica, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Vorige scan Volgende scanScanned page
DE NONNULLIS ALIIS ORNAMENTIS. 73
Arma diu senior desueta trementibus aevo Aen.2,-'i09-
Circumdat nequidquam hiimeris, et inutile ferrum
Cingitur, ac dcnsos fertur moriturus in hostes,
Utriusqiie generis vis minim in modum crescit tropo- ut crescant.
rum usu ct felici quadam junctura.
1. Tropi : Cupidilales effraenatae, insanae s2ibslnictlo7ies, el
alia passim apud oratores et poêlas.
2. Junguntur saepe, quae inter se pugnare videntur : silen-
taan eioquens, dulcis labor, inlmica amicilla, viridis seneclus,
103. Usus autem epithetorum apud poëtas et liberior et Quid de usu.
frcquentior, quam apud oratores est.
1. Nonnulla dedecent solutam orationem, ut : rosels it Lucifer
alts; — Conscia pur pur eus venit in ora pudor; mare insanum;
— comans galea; ■— fumus nndans, ct paene totum illud ge-
nus, quod a rei natura et proprietalibus petitur. Etenim extra
poësin fere redundant eijilheta, nisi rem vel declarant accuratius
vel augent aut minuunt.
2. Eliam cetera, si frequenliora sunt, poeticum morem osten-
dunt. — Quamobrem, ait Aristoteles, Alcidamanlis scripta fasti- 3,-?.
diuntur ut frigida, qui non islfunios ludos dixit, sed : conecnlum
isthmiae celebrilalls; non leges, sod ckilalum principes leges,
non solUciludinem, sed trislem animi solliciludinem etc. etc. Ge- Qt. b, g.
neratim talis est ratio hujusce virtulis, ut sine apposilis nuda sit
et velut incomta oratio : ne oneretur tamen multis, nam fit longa
et impedita.
Plerumque nemini uni unum tantum epitheton additur,
nisi singularis ratio muUa conglobare suadeat;
Monstrum horrendum, informe, ingens, cut lumen adcmlunu Aen.3,gss.
104. Quod postremo ad collocationem attinet, Latini quo- Qui collo-
que poëtae epitheta plerumque ante substantiva collocant,
sed ab iis séparant, aliis interpositis ; quodsi interdum
postponunt, ad finem tamen non rejiciunt, nisi admodum
gravia. Amant etiam duo diversorum nominum epitheta
jungcre.