Boekgegevens
Titel: Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Auteur: Kleutgen, Josephus
Uitgave: Silvae-Ducis: Apud Verhoeven fratres, 1855
Ed. altera, emendata et aucta; 1e uitg.: 1847
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 1167 D 6
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_205865
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Latijnse taalkunde
Trefwoord: Latijn, Retorica, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Vorige scan Volgende scanScanned page
25.
^^ 26 ARTIS DICENDI P. I. CAP. I.
Cum TOgarem etc, Pacem vult Antonius: arma pönal, — Vix
arma dcposueraiit ^ cum affertur minlius, hoslem appropinquare.
2. Si major illa vis in uno latet vocabiilo, hoc saepe extra
orationis contextiim collocatur, hunc in modum:
De suppi. Una eademque nox erat, qua praetor ainoris turpissimi flamma
ac classis populi Romani praedonum incendio conflagrahant.
Quid de 37. Sed vim sermonis incredibiliter auget collocatio ver-
îerbTs!"^'^ borum. Triplex enim in collocandis verbis ordo distingui-
tur: grammaticus, vulgaris, et inversus seu oratorius.
1. Grammaticus tantum in scholis adhibetur, ut ratio expli-
cetur, quae inter vocabula ejusdem sentenliae intercedit: Cati-
lina^ oportehat te duci ad mortem jam pridemjussu consults,
2. Vulgaris est, quem comnumiter servamus, cum scilicet nul-
lam orationis partem^ singulari modo notari volumus: Catilina,
jam pridcm te jussu consults ad mortem duci oportehat^
3. Inversus ordo sive inveriso dicitur, cum a vulgari ordine
1. Cat. ], gravitatis causa deflectimus: Ad mortem te, Catilina ^ duci jussu
consulis jam pridem oportehat.
Echol, Hue etiam pertinet illa, quae trajecta dicitur, compo-
sitio, in qua est permagna latini sermonis elegantia: Quos ami-
si?nus cives^ eos Marlis vis perculitnon ita victoriae. — Mea
lenifas, si cui solulior visa est^ hoc exspectabat^ ut id^ quod
tatebat^ crumperet. — Frater tuus quanti me facial^ semperque
fecerit^ esse hominem., qui ignoret., arbitror neminem.
Quae lex 38. Inversio igitur vocabula, in quibus major est vis,
imersionis. ^^ maxime notantur, collocat; quoad tamen na-
tura linguae permiserit. Porro hie locus plerumque initium,
saepe enim finis est sententiae.
Ovid. ^^^^ carpe viam^ ubi per ipsum metrum licebit di-
cere: Carpe viam duce me; sed quanto id infirmius.
qt. 0, 4. 2. Saepe verbum, in quo est vehemens aliquis sensus, in
clausula positum quasi assignatur auditori, et infigitur, quale est
illud Ciceronis in Antonium: Ut tibi necesse esset in conspectu
populi romani vomcre postridie. — Aliquando hoc modo etiam