Boekgegevens
Titel: Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Auteur: Kleutgen, Josephus
Uitgave: Silvae-Ducis: Apud Verhoeven fratres, 1855
Ed. altera, emendata et aucta; 1e uitg.: 1847
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 1167 D 6
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_205865
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Latijnse taalkunde
Trefwoord: Latijn, Retorica, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Vorige scan Volgende scanScanned page
DE DISPOSITIONE. 2il
1. Homines prius illud, quod proprium sui judicii est, au-
dire desiderant; itaque Fides primum argumentatione facienda
est, inter quam oratio ardescat paullatim, et velut clanculum
ad motum conversa magis ac magis accendatur.
2. Non enim sicut argumentum, simul atque positum est, ibid.
arripitur, alterumque et tertium poscitur, ita misericordiam, aut
invidiam, aut iracundiam, simul atque intuleris, possis commo-
vere. Argumentum enim ratio ipsa confirmât, quae simul atque
emissa est, adhaerescit; illud aulem genus orationis non cog-
nitionem audientis, sed magis perturbationem requirit, quam
consequi nisi multa, et varia, et copiosa oratione nemo potest.
Accedit, quod si consecuti fuerimus, uti illa ad propositum
nostrum debemus.
365. In eodem tamen motu, praesertim vehementi valde Qnismodm
tenendufl
diu haerendum non est; quia et fatigabitur auditor, et
ipsa facile oratio decrescet. Sic ergo nobis moderabimur :
1. In peroratione semper crescat oratio, sed cum afiec—in perorati-
tum ad summum perduxerimus, relinquamus , apte con-
cludendo.
1. Itaque cum in aliis, tum maxime in postrema parte debet çt. 6. i.
crescere oratio; quia quidquid non adjicit prioribus, etiam de-
trahere videtur, et facile deficit affectus, qui descendit.
2. Sunt, qui maxime cum se proficere vident, finem dicendi
l'acere nesciant, et sermonem immodice prolrabentes, praeteri-
tum quoque fructum orationis perdunt. Cum ad summum per-
venerimus, paucis omnino concludendum; sed hoc est, quod
orator praecipue providere animo, ac minime fortunae com-
mittere debet, quomodo concludat.
2. In reliauo vero cursu orationis, cum orator motum inrciiquao-
* ration«.
eo, quo voluit, perduxerit, nec nimis in eo moretur, nec
inepte abrumpat, sed per alios leniores motus ad proba-
tiones redeat.
366. Si forte aliquis inter dicendum effulserit extempo- Q«»«!
^ ' inbito mota.
ralis calor , non superstitiose cogitatis demum est inhae-
rendum.