Boekgegevens
Titel: Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Auteur: Kleutgen, Josephus
Uitgave: Silvae-Ducis: Apud Verhoeven fratres, 1855
Ed. altera, emendata et aucta; 1e uitg.: 1847
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 1167 D 6
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_205865
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Latijnse taalkunde
Trefwoord: Latijn, Retorica, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Vorige scan Volgende scanScanned page
174 ARTIS DICENDI P. III.
Deor. 1,8. Ac ne plura, quae sunt paene innumerabilia, consecter, com-
prehendam brevi : sic enim statuo, perfecti oratoris moderatione
ct sapientia non solum ipsius dignitatem, sed et privatorum
plurimorum et universae reipublicae salutem maxime conlineri.
Quamobrcm pergite, ul facitis, adolescentes; atque in id stu-
dium, in quo estis, incumbite, ut et vobis bonori, ct amicis
utililati et reipublicae emolumento esse possitis.
Qaibnsrc- 2V8. III. Ratio autem omnis dicendi tribus ad persua-
''dc o'r.VzT. dendum rebus est nixa, ut probemus vera esse, quae de-
cf. ot.3,6. ^ ut conciliemus nobis eos, qui audiunt, ut ani-
mos eorum , ad quemcumque causa postulabit motum ,
vocemus.
Itaque eloquenlia omnes fines dicendi (n. 4.) complectitur,
ut proprium suum finem, qui in persuadendo est situs, asse-
quatur; hoc est, ut docendo, delectando, movendo voluntates
llectat.
Qaibuîcora- 249. IV. Ad comparandam hanc vim dicendi primum
paretur. ggdcm illa necessaria sunt, quae initio dixi (n. 5.), na-
tura, ars, exercitatio.
1. Inter naturae dona, quae multa sunt (vide de or. 1, 25)
notetur inprimis magnitudo quaedam animi, in qua illa, quae
Qt.10,7. dicitur, vis oraloris quaerenda est. Vcclus enim est, rjuod di-
scrlos facit.
2. De arte vero el exercitatione hie eadem tenenda, quae
dicta sunt in parte prima.
Kceosssiia Sed alüs insuper rebus instructus esse debet, qui hac
ratione dicendi uti velit, atque inprimis probitate, rerum
piobiias. humanarum peritia et magna eruditione. Probilas in ora-
tore requiritur , non solum ne eloquentia male abutatur,
sed etiam ut possit cam ipsam consequi.
noors, n. 1. Quo major est haec vis dicendi, hoc est magis probitate
jungenda summaque prudentia; quarum virlutum experlibus si
dicendi copiam tradiderimus, non eos quidem oratores effece-
rimus, sed furentibus quaedam arma dederimus.