Boekgegevens
Titel: Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Auteur: Kleutgen, Josephus
Uitgave: Silvae-Ducis: Apud Verhoeven fratres, 1855
Ed. altera, emendata et aucta; 1e uitg.: 1847
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 1167 D 6
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_205865
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Latijnse taalkunde
Trefwoord: Latijn, Retorica, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Vorige scan Volgende scanScanned page
DE DESCRIPTIONE. 159
demum sulco perdomeiur, Prata florida et gemmea trifoliurn
aliasque herbas, teneras semper et molles, et quasi novas
aluni. Cuneta enim perennibus rivis nutriuntnr. Ibi aquae plu-
rimum, palus nulla : quia devexa terra, quidquid liquoris ae-
cepit, nec absorbait, effundit in Tyberim. Medios ille agros secal,
navium paliens, omnesque fruges devehit in urbem, hyeme dun-
taxai et vere : aestate summitlitur, immensique fluminis nomen
arenti alveo deserit, autumno resumit. Magna m copies volupla-
tem, si hunc regionis situm e monte prospexeris. Neque enim
terras tibi, sed formam aliquam, ad eximiam pulchritudinem
pictam, videberis cerner e; ea varietate, ea descriptione, quo-
cunque inciderint oculi, reßciuntur.
2. Cicero de Providentia divina disputans De nat. d.
Licet enim jam, ait, remota sublilitate disputandi, oculis
dammodo contemplari pulchritudinem rcrum carum, quas divina
Providentia dicimus constitutas, ju^/-
Ac principio terra unioersa cerna tur, locata in media mundi ^ ^
sede^ solida et globosa, et undique ipsa in sese nutibus suis
conglobata, vestita floribus, herbis, arboribus, frugibus :
rum omnium incredibilis multitudo insatiabili varietate dislinjnd-*'*^^^]^ ^
tur, Adde hue fontium gelidas perennilates, liquores perlucidos
amnium, riparum vestilus viridissimos, speluncarum eoncavas
altitudines, saxorum asperitates, impendenlium montium
dines, immensitatesque camporum : adde etiam reconditas
argentique venas infinitamque vim marmoris. Quae vero, et quam \
varia genera bestiarum vel cicurum vcl ferarum? qui volucrum
lapsus atque cantus? qui pecudum pastus? quae vita sylves- é^l/,
trium? Quid jam de hominum genere dicam? qui quasi ^"//ö/'és
terrae conslituli, non patiuntur cam nec immanitate belluarum
efferari, nec slirpium asperitate vastari : quorumque operibus ^
agri, insula e, litoraque colluceni, dis line ta tec lis et urbibus,
n • , • • • r -i . Aaé.^-^'^^^
Quae SI, ut animis, sic ocults vidcre posse?nus, nemo cunctam
intuens terram de divina ratione dubitaret,
At vero quanta maris est pulchritudo? quae species universi?
quae multitudo et varietas insularum? quae amoenilatcs or a-
mm et litorum? quoi genera, quamque disparia partim submer-
8