Boekgegevens
Titel: Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Auteur: Kleutgen, Josephus
Uitgave: Silvae-Ducis: Apud Verhoeven fratres, 1855
Ed. altera, emendata et aucta; 1e uitg.: 1847
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 1167 D 6
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_205865
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Latijnse taalkunde
Trefwoord: Latijn, Retorica, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Vorige scan Volgende scanScanned page
liO AUTIS DICEXDI P. I. CAP. XIII.
versam innocentiae, hoslem verilatis iuvenil. Mulos enim
nasci, et egere omni ratione, satins fuisset, quam providen-
tiae munera in mutuam perniciem converlere. Longius lendit
hoc judicium meum. Neque enim tantum id dico, eum, qui
sit orator, virum bonum esse oportere: sed ne futurum qui-
dem oratorem, nisi virum bonum. Natn certe neque intelli-
genliam concesseris iis, qui proposita honestorum ac turpium
via, pejorem sequi malint: neque j)rudcntiam; cum in gra-
vissimas frequenter legum , semper vero malae conscienliae
poenas a semetipsis improviso rerum exitu induantur. Quod
si neminem malum esse, nisi stullum eundem, non modo a
sapienlibus dicitur , sed vulgo quoque semper est creditum ;
certe non fiel umquam stultus orator. Adde quod ne studio
quidem operis pulcherrimi vacare mens, nisi omnibus vitiis
libera, potest: primum quod in eodem pectore nullum est ho-
nestorum lurpiumque consortium : et cogitare optinja simul
ac deterrima non magis est unius animi, quam ejusdem ho-
minis , honum esse ac malum. Tum illa quoque ex causa ,
quod mentem tantae rei intentam, vacare omnibus aliis, etiam
culpa carentibus , curis oportet, lia demum enim libera ac
tota , nulla distringenle alque alio ducente causa, spectabit
id solum, ad quod accingitur. Quod si agrorum nimia cura,
et sollicitior rei familiaris diligentia, et venandi voluptas ,
et dali spectaculis dies, multum sludiis auferunt, [huic enim
rei peril tempus , quodcumque alteri datur ;) quid pulamus
facturas cupiditalem, avariliam, invidiam? quarum impoten-
tissimae cogitationes somnos etiam ipsos, et illa per quietem
visa perturbant. Nihil est enim tam occupatum , tam mul-
tiforme, tot ac tam variis affectibus concisum atque lace-
ratum, quam mala mens. Nam et cum insidiatur peclori,
spe, curis, labore dislringitur: et jam cum sceleris compos
fuerit, sollicitudine, poenitenlia, poenarum omnium exspecta-
tione torquetur. Quis inter haec litteris, aut ulli bonae arti
locus? Non hercle magis, quam frugibus in terra, sentibus
ac rubis occupata. Age, non ad perferendos studiorum labo-