Boekgegevens
Titel: Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Auteur: Kleutgen, Josephus
Uitgave: Silvae-Ducis: Apud Verhoeven fratres, 1855
Ed. altera, emendata et aucta; 1e uitg.: 1847
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 1167 D 6
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_205865
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Latijnse taalkunde
Trefwoord: Latijn, Retorica, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Vorige scan Volgende scanScanned page
DE PROPRIETÄT. STYLÏ QUAE AD ORNAT. PERTINENT. 101
2. Quid, si neque ea, quae ad rem pertinent, et per se ipsa
non inutilia fuerint, semper dicenda sunt omnia? Nam hinc in
descriptione monemur pauca, sed ea praestantissima deligere;
hinc oratori inculcatur, ne numeret argumenta, sed ponderet.—
Quod aho in genere praeclare est Xenophon conseculus. Nam
ad pueri Cyri vitam narrandam fere nihil nisi adventum ejus
ad Asiyagem, et sermones in una coena refert; atque similiter
ex tota adolescentia paucissima aliqua facta seiegit. Sed nimi-
rum his velut spirantem quandam imaginem expressit, qua non
modo jucundius, sed clarius etiam, quinimo plenius universos
pueri ct adolescentis mores declaravit, quam fecisset, si ex ge-
nerali quadam divisione, ut multi soient, tempora atque rerum
et personarum genera pertractasset singula.
l'i-O. Sententiarum ct verborum generatim idem scicc-
ctatione.
tus babendus est, qui rerum; maxime autem videndum,
ne sine causa pluries idem dicas, aut inutiles explicatio-
nes intexas, aut denique rerum adjuncta loquaciter enu-
mcres.
Mali dccs, qui pacem cl quidem odio Itahenl, cum nihil in
Vila his sil duldus, ad pcrlurhandam civilatem mulla conanlur ;
ncfaria consilia, quae prohissimus quisque horrcl, ad cverlendam
pacem inter se conferunt, et lahefactare rempuhlicam scelcslo
ausu aliis aliisqui rationibus tentant. Boni autem, quorum esset
maxime., unanimi consilio rempuhlicam tueri, inter se dissident,
et aliis alia sectantibus ditcrsis sludiis agitantur. Itaque ti-
mendum est magnopere, ne, quae mulli jam c sapicntissimis
ddbus praesagicbant, surdis quidem auribus canenles, nemo
enim facile credit, quae non amat, ne, inquam, praedicta mala
eveniant, et rebus omnibus perturhalis, lihcrtate ipsa, qua nunc
duldssima fruimur, suhlata, dvcs miscrae serviluU mbjidantur.
Haec sane vitiosa; attamen saepenumero, utrum quis locus vi-
tiose sit dilaiaius, an cum virtute aniplificatus, nonnisi ex totius
orationis contextu judicari polest. Nam et pleonasmus (n. 34)
et tautologia (n. 58) tum solum vitia sunt, cum quae ad rem
significandam necessaria non erani, ad ornandam etiam oratio-
nem nihil confcrunl.