Boekgegevens
Titel: Nederlandsche geschiedzangen, naar tijdsorde gerangschikt en toegelicht door J. van Vloten
Auteur: Vloten, J. van
Uitgave: Amsterdam: Schadd, 1864
Nieuwe uitg; 1e uitg.: 1852
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, 113: NED 398.87
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_205857
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Nederlandse letterkunde
Trefwoord: Gedichten (teksten)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Nederlandsche geschiedzangen, naar tijdsorde gerangschikt en toegelicht door J. van Vloten
Vorige scan Volgende scanScanned page
— -381 —
Anno tseveniich reyn, den twaelfden Mcy certeyn.
Zijn Papen ende Heeren
Glieeomen in dat pleyn, by dees schaepkens seer eleyn.
Om hen texaminercn;
Al waren sy gheplaecht, theeft hen seer welbehaccht.
Al voor de raet te comen,
Sy hebbent vry gewaeeht, in Gods naem onvertsaecht,
En waren sonder schromen.
Die sophisten seer quaet vraechden, met strang ghelaet,
Waerom dat sy wttoghen
Het schone misghewaet, dwelck sy hadden, met smaet,
Gheworpen 'tvolck voor ooghen.
Doe lebben sy ghcseyt: dat en is ons nict leyt,
De mis heeft ons verdroten
Te doen, dat grousaem feyt, daer Christi weerdicheyt
Heel booslick wordt verstoeten.
Ooc van thoulick eerbaer, cn sacramenten claer,
Dacrvan hen die sophisten
Vraechden int opeubaer, en of de paus, voorwaer,
Hen docht te zijn een christen,
dAntwoort, dat was sóo fier.
Al nae des Schrifts manier.
Van dees schaepkens ghegheven.
Dat sy al tot het vier geoordeelt werden scliier,
Om te brenghen om 't leven.
Eeu bevende verflout schreef 't antwoort menichfout.
Tot dees schaepkens verkrencken.
Doe sprack een broeder stout: waerom zijt ghy bcnout?
Wilt dees saeck overdencken;
Beeft dan, als ghy sult staen, om loon nae werck t' ontfaen,
Voor Gods reehtvcerdich oordeel,
Daer toe ghy comt seer placn, en niet en meueht ontgaen,
Blau onschult doet gheen voordeel.
De schaepkens, seer benijt, schcyden so wt dat erijt.
Om hen voorts te bereyden
Al totter doot, met vüjt, want haren lactsten üjt.
Die was naeby om schcyden.
Zy wilden vreesen niet die 'tlichaem dooden, siet,
Maer die lijf ende zielen