Boekgegevens
Titel: Kijkjes in de historie: voor de hoogste klasse en de bibliotheek der lagere school
Auteur: Bosman, J.M.H.
Uitgave: Meppel: H. ten Brink, 1894
2e herz. en gew. dr
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 2192
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_205733
Onderwerp: Communicatiewetenschap: lezen
Trefwoord: Lezen, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Kijkjes in de historie: voor de hoogste klasse en de bibliotheek der lagere school
Vorige scan Volgende scanScanned page
m
effenden iiet pad, waarlangs hij moest opstijgen. Zij boeide
haar omgeving door haar minzaamheid; zij was de voor-
spraak der ongelukkigen, de helpster der behoeftigen; zij
temperde de hardvochtiglieid van haar gemaal en maakte
zijn tegenstanders tot zijn vrienden. Zij waardeerde en
beoefende de kunst en de literatuur: zij iiad smaak in al
wat schoon en goed was. Zij maakte het bekoorlijke Mal-
maison tot het vereenigingspunt, waar alle machthebbenden
van Frankrijk haar kwamen huldiger., en had daarby niet.s
anders op het oog dan de verheffing van den man, voor
wien zy zich geheel opofferde.
Geen wonder dan ook, dat de brieven van Xapoleon,
terwijl hij als Opperbevelhebher het leger in Italië gebood,
getuigden van innige vereering en warme genegenheid-
»Hoe benijd ik hen. die u dagelijks omringen, goede, beste
vrouw!"' schreef hij. »Hoe dank ik u voor al uw liefde,
al uw opoffering! Terwijl ik hier veldslagen win, wint gij
de harten voor mij. Hoe verlang ik u weer te zien. O!
waarom kan ik niet altijd bij u zijn!"'
Xapoleon werd Eerste Consul, werd Keizer, en de luis-
ter van zyn troon werd verhoogd door de uitnemende hoe-
danigheden zijner gade, die in den volsten zin des woords
zijn schutsengel was. Te weinig evenwel wist de egoïsti-
sche Monarch haar opofferende liefde te waardeeren: te
zeer was de trotsche Csesar bedacht op eigen roem.dan dat hij
haar innige verkleefdheid aan hem op prijs kon stellen. Hij
wilde, dat zij zou schitteren, dat zij door verblindende
pracht ver zou uitsteken boven alles wat haar omringde,
en niettemin weigerde de despoot, die met niillioenen
speelde, haar dikwerf de duizenden om haar modisten te
betalen. In zijn wrevel zelfs wierp hij meermalen den inkt-
koker over haar gewaad, wanneer kleur of stof hem niet
bevielen. De edele vrouw verdroeg echter met zeldzame