Boekgegevens
Titel: Hoogduitsche spraakkunst, of Gemakkelijke wijze om de Hoogduitsche taal te leren
Auteur: Meidinger, J.V.; Elberts, W.A.
Uitgave: Zwolle: W.E.J. Tjeenk Willink, 1870
14e dr.
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 1813 D 23
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_204583
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Duitse taalkunde
Trefwoord: Duits, Grammatica's (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Hoogduitsche spraakkunst, of Gemakkelijke wijze om de Hoogduitsche taal te leren
Vorige scan Volgende scanScanned page
315.
51.
Sic 9Sachc J03 h'»/ begleitet
Pom Dberften unb einigen bec
crfahrenjïc Dffieiere beé Slegi?
menfé. Sem poften ftch nahernb
erblicf ten fte ben ïOïann, njclcher
auf fte jufam unb einen anbern
SUann (a'ngé bem 53oben bei
ben .paaren fortfchleppte. (gé
jeigte ftch balb, bag eé ein
3nbianer mar, bem er mit feine
Süchfe erfchoffen Ser
©olbat gab hierauf folgenbe
(Srflärung; „3ch fagte gleich
„anfangé, bag ich bei baé ge?
„ringfïe ©eräufch feuern njürbe.
„Saburch rettete ich nein ßeben.
„3ch (Par nicht lang auf meinen
„poften, alé ich in eine fleine
„Entfernung ein öeraffel hörte;
„ich fah nach bem Orte, pon
„roo eé fam, unb bemerfteein
„Slmerlfanifch ©chroein, roie fie
„häufig in bie halber gnb, langé
„ben Soben fchleichen unb fchein?
„bar fuchenb nach Jßüffe unter
„bie Saume unb jiüifchen bie
„Stätter.
52.
„9luf einige SKinuten hörte ich
„auf eö ju betrachten, aber roeil
„ich in ffcte Unruhe icar, unb
„nicht raugte, Pon welche ©ette
„ich ben "Jlngrif entarten follte,
„warf ich txiieber mein Slugc auf
„bemfelben, unb beobachtete
„feinen gortgang jwifchen bic
„Säume. iUach einige Jett fiel
De wacht trok heen, verge-
zeld door den overste en eenige
der ervarendste officieren van
het regiment. Den post nade-
rende zagen zij den man, welke
naar hen toe kwam en eenen
anderen man langs den grond
bij de haren voortsleepte. Het
bleek weldra dat het een In-
diaan was, dien hij met zijn
geweer doodgeschoten had. De
soldaat gaf hierop de volgende
verklaring: „Ik zeide reeds da-
„delijk, dat ik bij het geringste
„gerucht vuren zoude.Daardoor
„redde ik mijn leven. Ik was
„niet lang op mijnen post, toen
„ik op eenen kleinen afstand een
„geraas hoorde; ik zag naar de
„plaats, van waar het kwam,
„en bemerkte een Amerikaansch
„zwijn, gelijk zij menigvuldig
„in de wouden zijn, langs den
„grond sluipen en schijnbaar
„zoekende naar noten onder de
„boomen en tusschen de bla-
„deren.
„Voor eenige minuten hield
„ik op het te beschouwen, maar
„dewijl ik in bestendige onrust
„was, en niet wist van welken
„kant ik den aanval moest ver-
„wachten, wierp ik weder mijn
„oog op hetzelve en bemerkte
„zijnen voortgang tusschen de
„boomen. Na eenigen tijd trof