Boekgegevens
Titel: Hoogduitsche spraakkunst, of Gemakkelijke wijze om de Hoogduitsche taal te leren
Auteur: Meidinger, J.V.; Elberts, W.A.
Uitgave: Zwolle: W.E.J. Tjeenk Willink, 1870
14e dr.
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 1813 D 23
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_204583
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Duitse taalkunde
Trefwoord: Duits, Grammatica's (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Hoogduitsche spraakkunst, of Gemakkelijke wijze om de Hoogduitsche taal te leren
Vorige scan Volgende scanScanned page
96
mit Dcl, breite fiai^en Oefic^)?
fcr, niebrigc ©tirncn, platte
SRafcn, fctjnsarje, fleine Slugen,
breiten ?9;ünbe, fletnen, fcfclecf)?
ten fcljnjarj, glatt,
lang .^aar, aber eine ^o^c
»Statur, fiarfer ©lieberbau (m.).
Sie (>aben eine einfache Älei?
bung, ein rau^ 2()ierf«ll; i^re
fc^lcc^te unb einfad;e .^üttcn
bcf^e^en ausJ einige Stäben,
roeldje burd) (-1) Jnjeige eerbun?
ben unb mit ©raö bebecft ftnb.
Saö ^ferb ein fdiön 5^ier.
Sie 2lrablfd)e ^ferbe finb bie
fdiönife unb be^cnbefle, bte gn?
glifd>e laufen am fdjneHflen.
Ser (Sfcl if^ flelner alö baö
^ferb, trägt aber bod; großen
Saften unb gef)t roelt ftd)erer
unb fanftcr alö baß ^ferb.
olie, breede vlakke gezichten,
lage voorhoofden, platte neu-
zen, zwarte, kleine oogen,
breede monden, kleine, slechte
tanden en zwart, glad, lang
haar, maar eene hooge gestalte,
sterken lichaamsbouw. Zij
hebben eene eenvoudige klee-
ding, een ruw dierenvel; hunne
slechte en eenvoudige hutten
bestaan uit eenige staven, welke
door takken verbonden en met
gras bedekt zijn. — Het paard
is een schoon dier. De Ara-
bische paarden zijn de schoon-
ste en de vlugste, de Engelsche
loopen het snelst. De ezel
is kleiner dan het paard, draagt
echter toch groote lasten eti
gaat veel zekerder en zachter
dan het paard.
21.
Sie Sibariten ftnb befannt
auö (3) ber alte ©efd)td)te burcfe
il)r ittelc^ltc^, üppig unb mol?
lufiig Sebcn. Sic faf;cn nie basS
fd;öne ?t>?orgenrotl) (n.) unb btc
frül>e Sonne, auc^) nlc^jt ben
purpurnen J^immel clneö (jcitcrn
Slbcnbi«, ber langer Sdjlafirar
i^ncn tt)cucr, blc gcräufc^öolle
OBeriffättcn waren iccit öon (3)
bcr Stabt, baß lautet Jfräl^cn
bcr .Oäl)nc mar i[)ncn t)cr^a§t.
Sic liebten feine £cc!crbif)en unb
fegten öffcntlid;cn ^Belohnungen
De Sibariten zijn bekend uit
de oude geschiedenis door hun
verwijfd, weelderig en wellus-
tig leven. Zij zagen nooit het
schoone morgenrood en de
vroege zon, ook niet den pur-
peren hemel van eenen helde-
ren avond, de lange slaap was
hun dierbaar, de luidruchtige
werkplaatsen waren ver van
de stad, het luide kraaien der
hanen haatten zij. Zij be-
minden fijne lekkernijen en
stelden openlijke belooninge