Boekgegevens
Titel: Alwin en Theodoor: of Geschenk van eenen vader aan zijne kinderen
Auteur: Jacobs, Christian Friedrich Wilhelm; Meurs, Jacobus van; Veelwaard, D.
Uitgave: Amsterdam: Ten Brink & De Vries, 1822
Tweede verm. dr
Opmerking: Oorspr. titel: Allwin und Theodor
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: 1922 H 24
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_204232
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Duitse letterkunde
Trefwoord: Vertalingen (vorm), Verhalen (teksten)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Alwin en Theodoor: of Geschenk van eenen vader aan zijne kinderen
Vorige scan Volgende scanScanned page
la I>E OORLOO.
De moedig« krijgsman itell' roem lol tljh dofl >
En denkt schier aan niets dan rerdet-ven:
Toch trekt hem, te midden van al het gewoel^
Naar 't vaderlijk huis een v«rlangen;l geróel;
Daar wenscht hij in vrede te sterven.
£)n als hij zijn dak en zijn gade weèr ziet.
Dan roemt hij 't geluk, dat de vrede hem biedt.
De zalige vreê leidt de bruid naat altaar.
En noodigt tot vrolijke dansen.
Hij koestert eö zegent der kinderen schaar,
Kn doet deS eèrVraardigen ouderdoms haar
Lang pralen met zilveren glansen.
En daalt eens de grijsaard naar 't schimmenrijk af.
Dan siert hij met geurige bloemen zijn grnf.
Het knaapje was, naar gissing, ruim tien jaren oud. Zij-
ne fraaije leest nam ie4ereen in; zijne schoone blaauwo
oogen 5 -waarin de onschuld te lezen wasj vestigden zich,
met betamelijke vrijmoedigheid, op de omstanders. Aan
zijne zijde lag een grijze hond, dien hij nu en dan met de
hand streelde. Zijne kleederen waren armelijk, maar toch
zindelijk, en in zijne gebaren straalde zekere natuurlijke
bevalligheid door, die iedereen voor hem innam. Men vraag-
de hem, -wie hij ware? vroar hij te huis behoohie? wie zij-
ne ouders waren?
«Ik heb," antwoordde hij, »eene arme moeder, die ver*
re van hier nabij den Ryn woont. Ik reis het land door,
om iets te verdienen.*'
Dit antwoord wekte de nieuwsgierigheid der omstander«
te meer op. Men vernam naar zijne lotgevallen. Na eene
korte wijl zwijgens, leide hij zijne Iluit Weg, en deed, met
gevouwen handen , het volgende verhaal.
»Ik