Boekgegevens
Titel: Alwin en Theodoor: of Geschenk van eenen vader aan zijne kinderen
Auteur: Jacobs, Christian Friedrich Wilhelm; Meurs, Jacobus van; Veelwaard, D.
Uitgave: Amsterdam: Ten Brink & De Vries, 1822
Tweede verm. dr
Opmerking: Oorspr. titel: Allwin und Theodor
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: 1922 H 24
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_204232
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Duitse letterkunde
Trefwoord: Vertalingen (vorm), Verhalen (teksten)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Alwin en Theodoor: of Geschenk van eenen vader aan zijne kinderen
Vorige scan Volgende scanScanned page
i64 DE GEBROKEN WAGEN.
)
gen was zwaar geladen en sclieen eeu' verren weg afgelegd
te hebben."
De heer O... groette de reizigers, gaf hun zijne deel-
neming in hun ongeluk te kennen, vernam of zich nie-
mand bezeerd had en of hij hen van eenigen dienst kon
zijn. Hij hoorde, dat de voerman in het gebergte was
verdwaald geweest, dat zij genoodzaakt geweest waren
den nacht op de hoogte midden in het bosch door te bren-
gen , waar zij dikwijls door een woest getier verontrust
waren, terwijl zij dachten dat dit veroorzaakt werd door
eene bende roovers, die zich in dezen omtrek ophielden.
Bij het aanbreken van den dag waren zij langs steile en
ongebaande wegen gereden, en eindelijk aan deze afhelling
gekomen, waar hun wagen gebroken was, zonder dat
zij zich echter bezeerd hadden. Thans hadden zij der»
voerman met hunnen knecht afgezonden om in de naastbij-
gelegene plaats hulp te halen, en zij hoopten, dat zij dra
terug zouden komen.
De jonge man deed dit verhaal met veel moeite en in
een' vreemden tongval. De vrouw scheen slechts te ra-
den, wat hij zeide*, en sprak fransch tegen haar kind.
Beiden toonden door hunne uitdrukking, en de wijze
van hun gedrag, dat zij beschaafde lieden waren. De man
was rank, maar sterk, in Zijn gezigt was iets bekends,
zijn bruin krullend haar bedekte zijn voorhoofd en nek;
zijne zwarte oogen schitterden van een zacht vuur, zijne
bewegingen waren ligt en edel. Dikwijls terwijl hij sprak,
vielen zijne blikken op de jonge vrouw, die, op eenen steen
zittende, met haar kind dartelde. Haar gelaat fonkelde
van vreugde, wanneer het kind haar scheen te verstaan y
eu