Boekgegevens
Titel: Alwin en Theodoor: of Geschenk van eenen vader aan zijne kinderen
Auteur: Jacobs, Christian Friedrich Wilhelm; Meurs, Jacobus van; Veelwaard, D.
Uitgave: Amsterdam: Ten Brink & De Vries, 1822
Tweede verm. dr
Opmerking: Oorspr. titel: Allwin und Theodor
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: 1922 H 24
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_204232
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Duitse letterkunde
Trefwoord: Vertalingen (vorm), Verhalen (teksten)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Alwin en Theodoor: of Geschenk van eenen vader aan zijne kinderen
Vorige scan Volgende scanScanned page
i3a
DE TROUWE DIENAAR.
geworpen en zich met zwakke krachten verdedigen tegen
drie roovers , die haar handen en voeten bonden en liaar
dreigden te vermoorden, zoo zij nog verder den geringsten
tegenstand bood."
«Eduard bedacht zich bij dit gezigt geen oogenblik, wat
hij doen zoude. Hij viel den kerel, die het kortste met
den rug naar de deur stond, aan, rukte hem de sabel
van de zijde en gaf daarmede een' anderen eenen houw over
den kop, en maakte hen door dezen onverwachten aanval
zoo verward , dat twee hunner terstond de vlugt namen.
De derde, die nog toefde, greep ik aan om hem van de
trappen te smijten , maar terwijl ik met bem worstelde ,
stiet hij mij eenen dolk in de zijde , dat ik ter aarde viel.
Hierop nam hij insgelijks onder vreesselijke bedreigingen
de vlugt."
«Eduard had intusschen de banJen zijner moeder en der
goede "oude marcellixe, die nog erger mishandeld was,
losgemaakt,. Ik lag op den grond en verloor veel bloed.
Hij kwam ook bij mij, verbond mijne M'onden, zoo goed
hij kon, droeg mij op zijn bed, en klaagde zoo bitter over
mijn ongeluk, alsof dit eenen vader of broeder getroflen
had."
«Hetgeen mij bij dit onheil het meest bedroefde , was,
dat mijne reis nu geen' voortgang hebben kon , en dat wij
nog langer in die angstige onzekerheid zouden moeien
blijven. De tuinman was voor eenige dagen ziek gewor-
den, en lag in het dorp, en eduard kon zijne moeder
thans minder verlaten dan ooit. De arme brave me-
vrouw! haar toestand was treuriger, dan de mijne."
Na een langen hangen nacht brak eindelijk de dageraad
aan , eu met dei^^elveu overvielen ons nieuwe verschrikkin-
gen.