Boekgegevens
Titel: Ver over zee: merkwaardige tochten en ontmoetingen ter zee en te land
Auteur: Goeverneur, J.J.A.
Uitgave: 's-Gravenhage: Joh. IJkema, 1872 *
Groningen: Gebroeders Hoitsema
Opmerking: Bevat o.a. 'Mijne omzwervingen in Mexico' en 'Beelden uit Ceylon'
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: NOK 09-197
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_204150
Onderwerp: (Sociale) geografie, cartografie, planologie, demografie: geografie van Azië, (Sociale) geografie, cartografie, planologie, demografie: geografie van Midden- en Zuid-Amerika
Trefwoord: Sri Lanka, Mexico, Reisbeschrijvingen (vorm)
* jaar van uitgave niet op de gebruikelijke wijze verkregen, mogelijk betreft het een schatting
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Ver over zee: merkwaardige tochten en ontmoetingen ter zee en te land
Vorige scan Volgende scanScanned page
76
slag heeft getroffen, en niettegenstaande hij zich goed
trachtte te houden, kon men duidelijk zien, hoe zijne
handen den helm krampachtig drukten en onrustig bewogen.
„Pas op, jongen, 'tis nu om uw vader te doen!" riep
een ander soldaat.
Hij had pas uitgesproken, of het kind reikte met een
lachend gezicht zijn vader het zwart geteekende blaadje toe.
„Had ik het niet gevreesd!" mompelde deze, terwijl de
helm zijn bevende hand ontglipte. Na een oogenblik was
hij echter weer geheel meester over zichzelf; hij boog zich
tot het kind neder , nam het van den grond op en drukte
het aan zijn hart, terwijl een traan over zijn grijzen
baard rolde.
Maar nu ging een gillende kreet op; hij kwam van de
arme moeder, die, haar jongste op den arm, zich voor
Montcalm neerwierp. „Genade ! Erbarming voor deze kin-
deren, generaal!" riep zij, de handen wringende. „Wat
moet uit die worden, ^Is zij geen vader meer hebben?"
„Vrouw, het lot heeft beslist," antwoordde Montcalm
en deed moeite , om zijne aandoening te verbergen.
„Terug, vrouw!" riep Pierre, terwijl hij zijne vrouw
bij den arm achter het gelid trok ; „gij hebt geen verstand
van den dienst. Verschoon de arme moeder , generaal; ik
ben bereid." En met deze woorden maakte hij front, zijn
jongen aan de linker, de rechter hand aan de muts hou-
dende , terwijl zijne vrouw met haar ander zoontje geknield
lag en smeekend herhaalde: „Erbarmen! Erbarmen met
deze arme schapen van kinderen !"
't Was een tooneel , dat het hart verscheuren moest; doch
de liefde tot het leven is gewoonlijk sterker dan het mede-
lijden , en zoo kwam het, dat van de omstanders slechts
weinigen eene merkbare aandoening verrieden.
Daar op eens evenwel trad de jonge Tribard , dien Pierre
een vlasbaard genoemd had, uit het gelid. Zijne oogen
waren vochtig.