Boekgegevens
Titel: De scheikunde van het onbewerktuigde en bewerktuigde rijk: bevattelijk voorgesteld en met eenvoudige proeven opgehelderd
Auteur: Stöckhardt, J.A.; Gunning, Jan Willem
Uitgave: Schoonhoven: S.E. van Nooten, 1855
3de Nederduitsche uitg. van Stöckhardt's Schule der Chemie, bew. door J. W. Gunning
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 649 E 15
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_203594
Onderwerp: Scheikunde: scheikunde: algemeen
Trefwoord: Chemie, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   De scheikunde van het onbewerktuigde en bewerktuigde rijk: bevattelijk voorgesteld en met eenvoudige proeven opgehelderd
Vorige scan Volgende scanScanned page
340 Zware tuetalen.
daargestelde heet bergblaauw en wordt als verwstof gebruikt,
vooral voor muren , daar deze kleur door den kalk niet veran-
derd wordt, zoo als dit bij het berlijnsch blaauw het geval is.
351. Proef. Men houde eene blank geschuurde koperen munt
boven eene wijngeestvlam: er heeft eene kleursveranderingplaats
van geel in purperrood, violet en blaauw, welke eindelijk in
pj^ ^gy zwartgraauw eindigt. Bijzon-
' der fraai vertoonen zieh deze
verschillende kleuren, wanneer
men de munt vertikaal midden
in de vlam houdt en ze daarin
op en neer beweegt; in de keni
der vlam verdwijnt dan de
korst, maar komt oogenblik-
kelijk terug, zoodra de munt
iu den buitensten rand of buiten
de vlam komt. Bluscht men nu de munt snel in water, zoo wordt
zij bruinrood : deze roode korst is koperoxydule (Cu,O). Men maakt
op koperen medailles dikwijls zulk eene korst, omdat zij aan de
lucht blootgesteld , duurzamer is dan het glanzende kopermetaal
(het bronzen vau het koper). Werpt men koperoxydule in smel-
tend glas, zoo kleurt zich dit bloedrood: op deze wijze maakt men
in de glasblazerijen een prachtig rood glas. Hieruit verklaart men
ook de roode kleur der slakken, die zich bij het uit- en omsmelten
van koper vormen.
352. Koperoxyde (Cuü). AVordt de koperen munt eenigen tijd
in de spits der vlam gehouden, zoo verkrijgt zij een zwart aanzien;
er vormt zich koperoxyde, hetwelk eene zwarte kleur heeft en ééns
zoo veel zuurstof bevat als het roode oxydule. Bij snel blussehen
springt deze oxydekorst er af en de roodachtige tint der munt
toont, dat onder de oxydelaag ook nog oxydule voorhanden is.
Door aanhoudende verhitting laat zich de geheele massa der munt
eerst in oxydule en dan iu oxyde veranderen. Het in de werk-
plaatsen der kopersmeden afvallende gloeispaan (koper-hamerslag)
bestaat uit een mengsel van oxydule met oxyde.
Proef. Men wrijve een weinig borax met een kruimeltje van
het afgesprongen zwarte koperoxyde te zamen en smelte daarvan
voor de blaasbuis op platinadraad eene parel: het koperoxyde zal
zich in het boraxglas oplossen en het groen kleuren. Ook hier-
van maakt men gebruik bij het kleuren van glas en porcelein. In