Boekgegevens
Titel: De scheikunde van het onbewerktuigde en bewerktuigde rijk: bevattelijk voorgesteld en met eenvoudige proeven opgehelderd
Auteur: Stöckhardt, J.A.; Gunning, Jan Willem
Uitgave: Schoonhoven: S.E. van Nooten, 1855
3de Nederduitsche uitg. van Stöckhardt's Schule der Chemie, bew. door J. W. Gunning
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 649 E 15
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_203594
Onderwerp: Scheikunde: scheikunde: algemeen
Trefwoord: Chemie, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   De scheikunde van het onbewerktuigde en bewerktuigde rijk: bevattelijk voorgesteld en met eenvoudige proeven opgehelderd
Vorige scan Volgende scanScanned page
Aluminium. 205
Wegens hare eigenschap, om metaaloxyden met eigenaardige
kleuren op te lossen, gebruikt men den borax in den scheikunde
tot onderkenning der metaaloxyden voor de blaasbuis; en in het
dagelijksch leven tot het verbinden vau een metaal met een ander,
om te solderen.
Proef. Op eene koperen munt, die men met eene tang in eene
spiritusvlam houdt, legge men een stukje tin en eenen ijzerdraad ;
het tin zal smelten, maar zich
noch aan het koper, noch aan
het ijzer hechten. Men her-
hale nu de proef, maar be-
strijke eerst de munt en den
draad met eene brij van borax-
poeder en water : de uitkomst
is geheel anders, want het
smeltende tin vereenigt zich nu
met beide metalen en de draad is na de bekoeling aan de munt
gesoldeerd. De verklaring hiervan is eenvoudig. Metalen hech-
ten zieh slechts aan de metalen, wanneer beide zuiver gladde op-
pervlakten hebben: de zuivere oppervlakte gaat nu bij de ver-
hitting der metalen verloren, daar zich op dezelve door de zuur-
stof der lucht een laagje oxyde vormt, maar zij wordt weder her-
steld door den borax, die bij het smelten het ontstaande oxyde oplost.
De borax komt in vele meren in Azië voor en draagt dan ook
wel den naam van Tinkal; men bereidt hem echter tegenwoordig
meest uit het boriumzuur , dat in eenige warme bronnen in Italië
gevonden wordt, door het met soda te neutraliseren.
Onderzwaligzure soda (Na0,S,0,-}-5H0).
225. Proef*. Nen koke eene oplossing van zwaveligzure soda
(174) met zwavelbloemen , tot dat er niets meer van opgelost
wordt. De vloeistof, van de overvloedige zwavel door filtrering
afgezonderd, geeft, na genoegzame verdamping, kristallen van een
zout, dat onderzwaveligzure soda heet. Het zwaveligzuur van de
zwaveligzure soda heeft zich met nog een aequivalent zwavel ver-
bonden en daarmede een nieuw zuur gevormd, dat men onder-
zwaveligzuur heeft genoemd, omdat het naar verhouding minder
zuurstof bevat, dan het zwaveligzuur. SO is geworden S,0,.
Proef*. Bij eene oplossing van onderzwaveligzure soda drup-
pele men een weinig verdund zoutzuur en verwarme de vloeistof
zacht; er zal zich al spoedig een wit nederslag vormen, dat uit