Boekgegevens
Titel: De scheikunde van het onbewerktuigde en bewerktuigde rijk: bevattelijk voorgesteld en met eenvoudige proeven opgehelderd
Auteur: Stöckhardt, J.A.; Gunning, Jan Willem
Uitgave: Schoonhoven: S.E. van Nooten, 1855
3de Nederduitsche uitg. van Stöckhardt's Schule der Chemie, bew. door J. W. Gunning
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 649 E 15
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_203594
Onderwerp: Scheikunde: scheikunde: algemeen
Trefwoord: Chemie, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   De scheikunde van het onbewerktuigde en bewerktuigde rijk: bevattelijk voorgesteld en met eenvoudige proeven opgehelderd
Vorige scan Volgende scanScanned page
Wijnsteenzuur. 169
mouia verdwenen zijn. Het wijnsteenzuur kan dus, even als
andere zuren, bases neutraliseren, er ontstaan wijnsteenzure zou-
ten. De gevormde wijnsteenzure ammonia is gemakkelijk oplosbaar.
195. Bij eene sterke oplossing van koolstofzure potaseh drup-
pele men eene oplossing van wijnsteenzum-. Het koolzuur ont-
wijkt, de vloeistof blijft helder, daar de gevormde neutrale wijn-
steenzure potaseh (KO,ï) een ligt oplosbaar zout is; het wordt
eehter troebel en laat kleine doorschijnende kristallen in menigte
vallen, wanneer men er wijnsteenzuur in overvloed bij voegt.
Deze zijn zeer moeijelijk oplosbaar, smaken zuur cn bevatten eens
zoo veel zuur als het neutrale zout en buitendien kristalwater ,
men noemt ze zure of dubbel wijnsteenzure potaseh (KO,T,, HO),
in het dagelijksehe leven wijnsteen, of cremor tartari. Dc potasch-
zouten kunnen hierom als een erkenningsmiddel van het wijnsteen-
zuur gebruikt worden.
Uit den wijnsteen, dien men in groote hoeveelheden uit de
wijnlanden krijgt, waar hij zich hij het bezinken van den wijn
afzet, vervaardigt men algemeen het wijnsteenzuur. Men zoude
op eene eenvoudige wijze de potaseh hieraan kunnen ontnemen
door zwavelzuur, doch men zoude dan twee oplosbare ligchamen
verkrijgen, die zich niet goed van elkander laten scheiden.
Daarom vervangt men eerst de potaseh door eene andere basis,
die met het zwavelzuur eene onoplosbare of althans zeer moeije-
lijk oplosbare verbinding aangaat, namelijk door kalk. Kookt
men wijnsteen met water en voegt er krijt bij , zoo krijgt men
wijnsteenzuren kalk, als een wit onoplosbaar poeder; wordt dit na
genoegzaam uitgewasschen te zijn , eenigen tijd met water en zwa-
velzuur op eene warme plaats gezet (gedigereerd) zoo voegt zich
het laatste bij den kalk en vormt gips , terwijl het vrij geworden
wijnsteenzuur zich in het water oplost en uit de oplossing na ver-
damping kristalliseert.
Zoodanige omwegen moet de scheikundige dikwijls inslaan, om
een paar ligchamen van elkander te scheiden, die beide even op-
losbaar in water of in eenig ander vocht zijn.
Froef. Verhit men het verkregen kristallijne poeder van wijn-
steen op platinablik, zoo wordt het zwart en verbrandt met eenen
branderigen reuk, even als het zuivere wijnsteenzuur , ten laatste
blijft er ccliter een witte zoutmassa over. Deze smaakt loogaeh-
tig, reageert basisch en bruist met zuren op , even als koolstof-
zure potaseh. Het zuur verbrandt; de potaseh niet, cn bij het