Boekgegevens
Titel: Kleio: verhalen en schetsen
Deel: Dl. 2 Geschiedenis der Middeleeuwen
Auteur: Kollewijn, A.M.
Uitgave: Amersfoort: A.M. Slothouwer, 1880
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: F 337
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_203496
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Kleio: verhalen en schetsen
Vorige scan Volgende scanScanned page
91
nen en Galliërs onder de leudes opgenomen. De lendes en de
ministerialen lieten hunne beneficiën gedeeltelijk door lijfeige-
nen bebouwen, gedeeltelijk gaven zij ze tegen de opbrengst
eener schatting aan liten of hoorigen in gebruik, die verplicht
waren met hun heer ten strijde te trekken, wanneer hij door
den koning werd opgeroepen.
Tegenover de vrijen bleef de koning aan de bestaande wet-
ten en gebruiken gebonden. Hij was nog steeds verplicht
met hen op het Maartveld te vergaderen. De voornaamste
vergadering werd echter later niet meer in Maart, maar in
Mei gehouden. De wetten der Franken, bekend als Salische
wet, werden tijdens de regeering van Clovis onder den in-
vloed van het Christendom herzien. In eene nog latere be-
werking, die tot op dezen dag bewaard is gebleven, komen
343 artikelen voor, die over strafzaken, tegen 65 artikelen,
die over andere zaken handelen. De meeste overtredingen,
die genoemd worden, doen ons zien, dat de Franken nog zeer
onbeschaafd waren. Zij betreffen het stelen van paarden, var-
kens, ossen enz. en het verminken en dooden van menschen.
Aan de vrijen werden geene lijfstraffen opgelegd, alleen boe-
ten (weergeld). Merkwaardig is in de Salische wet de bepaling
aangaande het erven van allodialen grond, aldus luidende:
,/Van den Salischen grond mag geen deel op vrouwen over-
gaan," omdat men er in lateren tijd uit heeft afgeleid, dat
vrouwen van de troonsopvolging waren uitgesloten. Eene der
voornaamste redenen, die tot dit besluit leidden, is de vol-
gende. Vele der oudste Frankische koningen zijn afgebeeld
met eene lans, wier punt van onderen aan weerszijden van
een krom haakje was voorzien. Dit wapen, dat veel op de
waterplant lisch of iris gelijkt, werd reeds vroeg door de
koningen als zegel gebruikt, en kreeg als zoodanig den naam
van fleur de lis (lelie). Daar nu in de evangeliën wordt ge-
lezen, dat de leliën niet spinnen en toch met grooter heer-
lijkheid bekleed zijn dan Salomo, leidde men eruit af, dat
de troon niet aan de vrouwen, die toen veel sponnen, mocht