Boekgegevens
Titel: Kleio: verhalen en schetsen
Deel: Dl. 2 Geschiedenis der Middeleeuwen
Auteur: Kollewijn, A.M.
Uitgave: Amersfoort: A.M. Slothouwer, 1880
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: F 337
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_203496
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Kleio: verhalen en schetsen
Vorige scan Volgende scanScanned page
.419
volk, zoo vrouwen als mannen, trokken er heen, in het
vooruitzicht door bedrog en andere slechte handelingen voor-
deel te behalen. Niet alleen de woningen, maar ook de
stallen en schuren der stad waren zoo overvuld met vreem-
delingen , dat velen eene slaapplaats zochten in karren. In de
straten waren lange rijen kramen opgeslagen, waar levens-
middelen , wapenrustingen, prachtige sieraden voor vrouwen,
lijnwaad, zijden stoffen en allerlei kostbare waren uit het
Oosten te koop werden aangeboden, terwijl door kooplieden
bezoldigde potsenmakers in de grilligste kleeding en in allerlei
talen de opmerkzaamheid der voorbijgangers op de waren
hunner meesters zochten te vestigen, en goochelaars op de
hoeken der straten voor kleine giften hunne kunsten vertoon-
den. In bonte mengeling wisselden de nationale kleeder-
drachten der verschillende volken elkander op de straten af,
terwijl nu en dan een wereldlijk of geestelijk vorst met zijn
prachtig uitgedost gevolg een optocht hield, of een prachtig
tournooi duizenden en duizenden buiten de poorten lokte.
De eerste zittingen van het concilie waren zeer onstuimig.
Op vroegere kerkvergaderingen was steeds hoofdelijk gestemd,
en paus Johannes XXIII rekende erop, dat dit weder zou
geschieden. In dit geval kon hij gemakkelijk zijn zin door-
drijven , omdat de Italianen evenals bij vroegere gelegenheden
de meerderheid op de vergadering uitmaakten. De Franschen
stelden echter voor, dat er bij natiën zou worden gestemd,
en door den invloed van keizer Sigismund, die ter vergade-
ring verscheen, werd dit voorstel aangenomen. Het gevolg
hiervan was het afzetten der drie pausen.
Ondertusschen was Hus, die zich vroeger op de uitspraak
van een concilie had beroepen, uitgenoodigd naar Constanz
te komen, en daartoe had Sigismund hem een vrijgeleide
verleend, dat echter niet meer beteekende dan een po-
litieke pas. Op zijne reis werd Hus overal met gejuich
ontvangen; hij zelf echter had een somber voorgevoel en
schreef aan een zijner vrienden, dat hij bereid was voor