Boekgegevens
Titel: Kleio: verhalen en schetsen
Deel: Dl. 2 Geschiedenis der Middeleeuwen
Auteur: Kollewijn, A.M.
Uitgave: Amersfoort: A.M. Slothouwer, 1880
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: F 337
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_203496
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Kleio: verhalen en schetsen
Vorige scan Volgende scanScanned page
.406
doch er geen deel aan had genomen, werd gegrepen en gerad-
braakt, en toen liet men hem met gebroken ledematen op
het rad liggen, totdat drie dagen later de dood een einde
maakte aan zijne ondragelijke smarten. Zijne trouwe gade
bleef gedurende dien tijd bij hei© om hem door hare toespraak
en hare gebeden te troosten.
In Albrecht's plaats verkozen de rijksvorsten Hendrik
Vn van Lützelburg, thans Luxemburg, na wiens dood eene
groote verdeelheid ontstond, omdat de aanhangers van het
huis Habsburg Frederik, den oudsten zoon van keizer Al-
brecht, en de Luxemburgsche partij Lodewijk van Beieren tot
keizer verkozen. Sedert hunne jeugd waren Frederik en Leo-
pold vrienden geweest, maar nu was hunne vriendschap om
staatkundige redenen verkoeld, en eindelijk grepen zij naar
de wapenen om eikander de kroon te betwisten.
In dezen strijd werd Frederik krachtig ter zijde gestaan
door zijn dapperen broeder Leopold Van Oostenrijk, die
terstond tegen de Zwitsers oprukte, omdat zij partij had-
den gekozen voor Lodewijk, en omdat hij hen bovendien
wilde straffen voor de onbuigzaamheid, die zij tegenover
zijn vader, keizer Albrecht, getoond hadden. Frederik,
graaf van het in St. Gallen aan de Thur gelegen Toggenburg,
wilde eene poging wagen om de Zwitsers van den ondergang,
waarmede Leopold hen bedreigde, te redden, doch hij kon
geene betere voorwaarden bedingen, dan dat Leopold hen niet
zou uitroeien, indien zij onmiddellijk zijns broeders partij
omhelsden. Frederik van Toggenburg deelde dit aan het eed-
genootschap mede, en drong erop aan, dat het zijn raad om
den oorlog te vermijden zou opvolgen. Hij kreeg echter ten
antwoord, dat men hem voor zijne vredelievende bedoeling
dankbaar was, doch dat men het voorstel van Leopold niet kon
aannemen. Nu overlegde Leopold met zijne edelen, langs
welken weg men het best de woudsteden zou kunnen berei-
ken. Verschillende plannen werden aan de hand gedaan en
besproken, en terwijl men daarmede druk bezig was, riep