Boekgegevens
Titel: Kleio: verhalen en schetsen
Deel: Dl. 2 Geschiedenis der Middeleeuwen
Auteur: Kollewijn, A.M.
Uitgave: Amersfoort: A.M. Slothouwer, 1880
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: F 337
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_203496
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Kleio: verhalen en schetsen
Vorige scan Volgende scanScanned page
.351
„Van den das wordt verhaald, dat zijne linkerpooten kor-
ter zijn dan de rechter, en dat hij daarom, als hij achtervolgd
wordt, bij voorkeur met de rechterpooten in een wagenspoor
loopt.
//Van den wolf wordt medegedeeld, dat hij, alvorens een
paard of rund aan te vallen, zich dik eet aan aarde om
daardoor zwaarder te worden en te gemakkelijker zijne prooi
omver te kunnen werpen. Verder, dat de wolf steeds mager
is, omdat hij zijn voedsel niet kauwt.
//De struisvogel, heet het voorts, kan zonder het Zeven-
gesternte te zien geen ei leggen. Als de menschen hem ver-
volgen , grijpt hij met zijn gespleten voet een steen, en werpt
er hen mede."
Terwijl in de Middeleeuwen niet slechts staten en gewesten
maar zelfs de steden en heerlijkheden van een zelfde land
scherp van elkander waren afgescheiden en het stelsel van
uitsluiting met kracht handhaafden, onderhielden de monniken
niet slechts door het bij hen in gebruik zijnde Latijn, maar
ook door de eigenaardige betrekkingen, waarin zij tot elkan-
der stonden, eene soort internationaal verkeer.
Filips IV de Schoone.
In 1285 beklom Filips IV de Schoone op zeventienjarigen
leeftijd den Franschen troon. Al spoedig wist hij door trouw-
breuk en door kracht van wapenen zijn vazal, koning Eduard I
van Engeland, Gascogne te ontnemen, doch weldra verzoen-
den de beide vorsten zich weder met elkander, en huwde
Eduard I met Margareta, de zuster van Filips IV. Op ver-
raderlijke wijze nam hij den Vlaamschen graaf Guy II Van
Dampierre, die zich met Eduard I verbonden had, gevangen,
en hechtte hij Vlaanderen, waar toen eene machtige Fransche
partij, de Lelieaards, was, iaan zijne kroon. Deze Fransche
overheersching werd in 't algemeen met onwil gedragen, vooral