Boekgegevens
Titel: Kleio: verhalen en schetsen
Deel: Dl. 2 Geschiedenis der Middeleeuwen
Auteur: Kollewijn, A.M.
Uitgave: Amersfoort: A.M. Slothouwer, 1880
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: F 337
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_203496
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Kleio: verhalen en schetsen
Vorige scan Volgende scanScanned page
.156
tvreegevecht, te bewijzen, vond de leugen algemeen geloof.
Ondertusschen waren de Saksers in hun overmoed te ver
gegaan. Zij hadden niet alleen de koninklijke burchten in
hun land verwoest, maar'ook de kerk van den Harzburg in
brand gestoken en de koninklijke graven geschonden. Dit
verbitterde vele rijksvorsten en toen nu Hendrik hen ten
strijde riep om de heiligschennende Saksers te keer te gaan
en daarbij beloofde, dat het te veroveren land verdeeld zou
worden onder de vorsten, die met hem ten strijde togen,
slaagde hij erin een geducht leger op de been te brengen,
waarmede hij de Saksers geheel onderwierp. Nu gaf Hendrik
zich weder geheel aan losbandigheid over, en begon op
nieuw met willekeur te regeeren, maar hierdoor geraakte hij
in strijd met bisschop Gregorius VII van Rome.
Gregorius VII was de zoon van een Toskaanschen boer en
had bij zijn doop den naam Hildebrand ontvangen. Zijn
oom, die abt was van een klooster te Rome, nam hem tot
zich en leidde hem op voor den geestelijken stand. In de
dagen, dat het vuistrecht zoo teugelloos woedde, hadden
de kloosters veel van het krijgsvolk te lijden gehad. Een
tijdgenoot verhaalt, dat zij in die dagen niet meer weergalm-
den van lofzangen ter eere Gods, maar van wapengekletter
en hondengeblaf. Zij kregen het uitzicht van burchtgn,
met kanteelen voorzien, en menig abt was een krijgsman,
die zich meer met den oorlog en de jacht bezighield, dan
met zijne kerkelijke plichten. Toen was er eene hervor-
ming van het monnikenwezen noodig, en zij ging uit van
het klooster Cluni in het tegenwoordige departement Saône
_ et Loire. Hildebrand sloot zich met geestdrift bij de Clunische
hervormingen aan, en daar hij in geestkracht, kennis, wel-
sprekendheid en reinheid van zeden uitmuntte, werd weldra
de aandacht op hem gevestigd. Door zijn toedoen werd in
1058 bisschop Gérard van Florence tot bisschop van Rome
gekozen, die den naam Nicolaas II aannam en Hildebrand
tot raadsman koos. Door dezen gesteund zocht Nicolaas II