Boekgegevens
Titel: Bloemlezing uit de werken van P. Vergilius Maro
Serie: Bloemlezing uit Latijnsche dichters met aanteekeningen, 3e stuk
Auteur: Vergilius Maro, P.; Kan, J.B.
Uitgave: Groningen: L. van Giffen, 1864
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: P.B. 101 : 1e dr. (dl. 3)
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_203285
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Klassieke Latijnse letterkunde
Trefwoord: Latijn, Bloemlezingen (vorm), Gedichten (teksten)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Bloemlezing uit de werken van P. Vergilius Maro
Vorige scan Volgende scanScanned page
RS
3S
Mittite; forsan et haec oligi meniinisse iuvabit.
Per varios casus, per tot discrimina rerum
205. Tendimus in Latium, sedes ubi fata quietas
Ostendunt; illic fas regna resurgere Troiae.
Durate et vosmet rebus servate secundis.
Talia voce refert curisque ingentibus aeger
Spem voltu simulât, premit altum corde dolorem.
210. llli se praedae acciugunt dapibusque futuris:
Tergora deripiunt costis et viscera nudant;
Pars iu frusta secant veribusque trementia figuut;
Litore aena locant alii flammasque ministrant.
Tum victu revocant vires fusique per herbam
215. Inplentur veteris Bacchi pinguisque ferinae.
Postquam exempta fames epulis mensaeque reiuotae,
Amissos longo socios sermone requirunt,
Spemque metumque inter dubii, sen vivere credant,
Sive extrema pati nec iam exaudire vocatos.
220, Praecipue pius Aeneas nunc acris Oronti,
Nunc Amyci casum gemit et crudelia secum
Fata Lyci fortemque G^-an fortemque Cloauthum.
Et iam finis erat, cum lupiter aethere summo
Despiciens mare velivolum terrasque iacentis
225. Litoraque et latos populos, sic veitice caeli
Constitit et Libyae defixit lumina reguis.
Atque ilium talis iactanteni pectore curas
Tristior et lacrimis oculos suüusa nitentis
Adloquitur Venus: O qui res hominumque deumque
230. Aeternis regis imperÜs et fulmine terres,
Quid meus Aeneas in te committere tantum,
213. min. aanmaken, 216. mens. rem. Bij de ouden plaatste men
de tafels met de spijzen bij de gasten. Hier oneigenlijk, vgl. 214.
219. voc. Aan de Manes riep men een driewerf: have, vale toe.
225. sic nl. despiciens. 229. Vgl. Od. XX, 112.
il