Boekgegevens
Titel: Bloemlezing uit de werken van P. Vergilius Maro
Serie: Bloemlezing uit Latijnsche dichters met aanteekeningen, 3e stuk
Auteur: Vergilius Maro, P.; Kan, J.B.
Uitgave: Groningen: L. van Giffen, 1864
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: P.B. 101 : 1e dr. (dl. 3)
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_203285
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Klassieke Latijnse letterkunde
Trefwoord: Latijn, Bloemlezingen (vorm), Gedichten (teksten)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Bloemlezing uit de werken van P. Vergilius Maro
Vorige scan Volgende scanScanned page
90
200. Ibat ovaiis divumque sibi poscebat honorem,
Deraens! qui niiubos et non imitabile fulmen
Aere et eornipedum pulsu simularet equoruni.
At pater omnipotens densa inter nubila telum
Contorsit, non ille faces nec furaea taedis
205. Lumina, praecipitemque inmani turbine adegit.
Nec non et Tityon, Terrae omniparentis alumuum,
Cernere erat, per tota novem cui iugera corpus
Porrigitur, rostroque inmanis voltur obunco
Inmortale iecur tondens fecundaque poenis
310. Viscera rimaturque epulis liabitatque sub alto
Pectore, uec fibris requies datur ulla renatis.
Quid memorem Lapithas, Ixiona Piritlioumque?
Quos super atra silex iam iam lapsura cadentique
Inminet adsimilis; lucent genialibus altis
315. Aurea fulcra toris epulaeque ante ora paratae
Eegifico luxu; Puriarum maxuma iuxta
Accubat et manibus prohibet contingere mensas '
Exsurgitque facem attollens atque intonat ore.
Hic, quibus invisi fratres, dum vita manebat
220. Pulsatusve parens et fraus innexa clienti,
Aut qui divitiis soli incubuere repertis,
Nec partem posuere suis, quae maxuma turba est,
Quique ob adulterium caesi quique arma secuti
Impia uec veriti dominorum fallere dextras,
2Ü4. illc Vgl. IX, 3. 205. adeg. in den diepen afgrond v. d,
Tartarus. 208. TU. Vgl. Od. XI, 575—580. 207. cern. er. est
met den in fin. in den zin van: men kan^ staat in navolging van de
Grieken. 209. fee. poen. die steeds tot nieuwe straf weer aanwast.
212—214. Ixion en zijn zo(n Pirithous lijden de straffen, volgens
anderen aan ToMalus en Sisyphus opgelegd. Vgl. Od. XI, 581 vv.
215. tor. gen. Sopha's die men op Jeestdagen (quibus Gcnio indul-
getur) placht te gebruiiccn, feestsopha*s. 216. Fur. max. Alecto of
Megaera.