Boekgegevens
Titel: Korenbloemen: Nederlandsche gedichten
Deel: Dl. 7-8Vitaulium $ Hofwijk $ Spaansche wijsheit $ vertaalde spreekwoorden
Serie: Klassiek letterkundig panthéon, 107/108
Auteur: Huygens, Constantijn; Vloten, J. van
Uitgave: Schiedam: H.A.M. Roelants, 1879
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IN BEWERKING
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_203253
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Korenbloemen: Nederlandsche gedichten
Vorige scan Volgende scanScanned page
— 80 —
De soete Joffer maeckt, tewijl de Cyter vals
En doof en ongestelt niet waerd en is te hooren:
Kort om ick socht mijn Oogh te paeyen en mijn' Ooren;
Dat hiet ick volle vreughd. Gevoelens geile sin^
En keurden ick noyt grond van wel-gestelde Min;
Daer Trouwen 't voorland was, en teelens lust met reden,
Daer viel ick vies en kies, en socht gesonde leden,
Daer in een' held're Ziel, gelijck een blinkend swaerd
In een' fluweelen schee, gehuyst waer en gepaert
God liet my sulcken Ziel en sulcken Lijf geoeuren:
En doe was Keesjes hert van Trijutjes niet te scheuren;
Maer jocken stond van kant: daer wierd in ernst gevleidt,
En oorbaer wederzijds gewogen met bescheid:_
De Zielen wierden eens; de Gassen van die Zielen,
Die d'eene d'andere geluckelick bevielen.
Bevestigden den koop, en 't stond den Hemel aen.
Dat die vier, paer en paer, te bedde souden gaen.
Hoe 't schickte, tuyght de tijd van thien vergulde jaeren.
Die wy eenlijvelick en evenzieligh waren:
Maer tuygen zijnder noch te. soecken, dien het heught.
Dat my "de domste tocht van d'allergroenste jeughd
Ter aerden hebb' gevelt, doen kruypen hebb', doen beven,
Doen schreyen om genä, doen bidden om het leven,
Doen knielen, aeps-gewijs, voor eeu fier Vrouwen-beeld.
Eier, seid ick. Vrouw tot Man, fier Vrouw uyt Man geteelt,
En die weêr sonder Man noch Man noch Vrouw kan teelen,
Ue minst' in Hoofd en Hert, de minst' in alle deelen?
Daer most'er meer als een mê spelen; en dat schoon,
Dat Vel-diep aengenaem, in 't hooghste van sijn' throon.
En kou mijn* vryheit noyt in slaverny^ verkleden:
En als ick wauckelde, stracks stelde sich de Reden
Ter weere voor mijn' eer; stracx sey sy, 'k was een Man,
En sy mijn onder-mensch, die ick Meestersche van
Mijn voordeel maken wouw, en, was 't soo verr' gekomen.
Dat Vrouwen eerbaerheit most wachten op Mans droomen.
Dat Spil-zij swijgen most tot dat de Swaerd-zij sprack
(Dat schadelick begin van menigh ongemack).
Als 't Mans hert open gingh en veilde sijn' gedachten.