Boekgegevens
Titel: Korenbloemen: Nederlandsche gedichten
Deel: Dl. 7-8Vitaulium $ Hofwijk $ Spaansche wijsheit $ vertaalde spreekwoorden
Serie: Klassiek letterkundig panthéon, 107/108
Auteur: Huygens, Constantijn; Vloten, J. van
Uitgave: Schiedam: H.A.M. Roelants, 1879
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IN BEWERKING
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_203253
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Korenbloemen: Nederlandsche gedichten
Vorige scan Volgende scanScanned page
- 32 -
En drijv' ons tot den kenr van mutsaerd 1) en van rad.
Of van versweren trouw en van versaeckt gevoelen;
Sal sieli dat lieete bloed noch eens op 't onse koelen
(God zij genadigher, en weêr' den droeven dagh!).
Dan is mijn wil geen wil; en als heel Holland lagh.
En waer 't niet redelick dat Hofwijck over end stond;
Van nu af schrab ick uyt wat in mijn Testament stond:
Als 't Vaderland vergaet zijn mijn voor-sorgen uyt;
't Is reden dat de vracht versincke met de schuyt.
Soo zijn 't vier dreven dan, en altoos weêr vier dreven.
Die 't Bosch verr en naerby sijn prachtighst aensien geven,
Als ick soo spreken magh, van bijds viermael *t Voorhout,
Van verre 't nooge groen van H Mast-en Liesen-hout 2).
Breda vergeve m^, en oock den Haegh, dit roemen;
Hier derv ick 't Eicken loof by 't Linden blad wel noemen
Daer sien ick niet als Mast, en Kick, en Eist en Berck:
Tot mijneut 't selve groen, en even 't selve werck.
Hier buygh ick voor Breda; mijn* Masten zijn haer kinderen:
't Heeft Frederick 3) belieft sijn hout-gewasch te mind'ren,
Om 't mijne te versien: 't zijn Jofferen van 't Land,
Mijns Vaders vaderland, die ick heb voortgeplant:
'k Segg Jofferen, noch eens: 'k mochts' ed'le wijfjes 3
noemen;
Bredaesche wijfies, jae; maer die ick derve roemen
Op Hofwijck Ilaeghs gemaeckt te hebben en Hof wijs:
Daer warren s' onder een als overgroeyend rijs:
Hier staen sy zedighlick en proncken daer sy_ stonden.
Does' eerst verhylickten aen 't Sand-schap mijner gronden:
Daer staens* in 't wild gerucht van kinders kind'ren; hier
Als maeghden, sonder meid of kinderen getier,
'k Laet yeder overslaen welck zijn de liefste gasten,
Gevolghde of ongevolghd': ick derf 't niet ondertasten;
Men krijght' er sulck' en sulck', en houdt sich wel te vreên,
Maer, heeft uw gast geen sleep van aenhangh, soeckt' er geen.
Dit volckjen heb ick thuis gehaelt als kale wichten,
En van der jeught gefockt, en voor my leeren swichten.
1) brandstapel. 2) Verg. nog 't Liesbosch bij Breda. 3) Prins Fre«
derik Hendrik, als Baron van Breda.