Boekgegevens
Titel: Korenbloemen: Nederlandsche gedichten
Deel: Dl. 7-8Vitaulium $ Hofwijk $ Spaansche wijsheit $ vertaalde spreekwoorden
Serie: Klassiek letterkundig panthéon, 107/108
Auteur: Huygens, Constantijn; Vloten, J. van
Uitgave: Schiedam: H.A.M. Roelants, 1879
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IN BEWERKING
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_203253
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Korenbloemen: Nederlandsche gedichten
Vorige scan Volgende scanScanned page
— 92 —
"Wat lighter yemant aen, of hy een Hofjen boüden.
En besighden een deel van onbesproken winst
Tot onverboden vreughd, om nu en dan voor 't minsl
Een haventjen vertrecks uyt Hoofs gewoel en winden,
Voor heul en adem-tocht van ziel en lijf,, te vinden.
En smaken "t onderscheit van ruymt' en van gedrangh:
.Verquisten is geen* eer; maer altoos deun en bangh
Sijn self te pijnigen, om kinderen en erven
Te laeten, wat sy wel en weeld'righ können derven.
En prees noyt wijse man: Wel hèm, die wel vergaert
En maetelick verspilt 't gen' hy wel heeft gespaert.
Dë Man op Hofwijck heeft, in 't sorgen voor sijn selven,
Sijn' Ünderen bevrijdt van spitten en van delven.
En van wat overschots sijn keurlickheid geboet 1),
De rest is voor de rest, die 't hebben sal en moet.
Maer beter' Tonnen schats heeft hy se leeren vullen
Dan diè haer mogelick ten deele vallen sullen.
Vol smeltelick ^Metael, vol schijven, die het Vier,
Het Water, en de Tijd kan brengen tot papier.
Tot slenteren, tot niet. Hy laetse selfs vol schatten,
Daer Water, Vyer, of Tijd niet aen en heeft te vatten.
Van Deughd en Wetenschap, en al dat Mannen maeckt,
En al dat, eens vergaêrt, sijn' Meester noyt versaeckt.
God, die hem segende met kinderen die weten.
En weten, mogelick, waer mede dack en eten.
Het Vaderland ten dienst, te mogen waerdigh zijn,
Beveelt hy haer beleid, naer dat hy door de pijn.
Die 't lichaem draegen moet om van de /iel te scheMen,
Ter eewigheit sal gaen!"— Die man gingh breeder weiden,
Maer 't Schuytje was verby, de Schipper riep: „stap wegh"
En 't peerd ontvoerde mv 't besluyt van sijn ges^h,
De Delfsche Veerman volght (dat gaet voor Hofwijck seker)
Stracks op den Hagenaer; en weêr een nieuwe spreker.
Een niewe kakelaer, gelijck het wesen wil.
Dat een de vracht verbeent 2), daer vijftigh and're stil
Den mondighsten ontsien, en *t hooge woort vergunnen.
1) Zijn keur voldaen. S) Verklapt, versnapt.