Boekgegevens
Titel: Het kind in zijne eerste levensjaren: wenken voor ouders
Serie: Werken der Maatschappij tot nut van 't algemeen, 5:6
Auteur: Allebé, Gerardus Arnoldus Nicolaus
Uitgave: Leiden: D. du Mortier & Zoon, 1853
Maatschappij: Tot Nut van 't Algemeen
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 655 D 51
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_203153
Onderwerp: Pedagogiek: opvoedingspraktijk
Trefwoord: Opvoedingsondersteuning
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Het kind in zijne eerste levensjaren: wenken voor ouders
Vorige scan Volgende scanScanned page
O
zou liij zich als timmermanshaas in zijne geboorteplaats vesti-
gen. Zij hadden elkaar van hunne vroegste jeugd af gekend,
en naamvelijks had klara de kinderschoenen uitgetrokken,
of zij had reeds bemerkt hoe zeer willem haar genegen
was. Het verwonderde haar dus in 't minst niet, dat hij
haar eens op een' zomerschen avond, toen zij eene bood-
schap buiten het dorp te verrigten had, achterna sloop en
haar met eene liefdesverklaring aan boord kwam. Zij had
— het zij in vertrouwen gezegd — al een jaar te voren
bedacht, hoe zij zich in zoodanig geval gedragen zou, en
ofschoon WILLEM ook haar alles behalve onvei'schillig was,
gaf zij hem toch het jawoord nog niet, maar A'erwees hem
naar hare ouders. Aan deze zou willem den volgenden
dag — des zondags na kerktijd, — met goedvinden van
zijne eigene ouders, zijn aanzoek komen herlialen. Het be-
slissend imr brak aan: eerst was hij erg van zijn stuk, maar
toen ééns het ijs gebroken was, gingen zijne wooi'den als
van een leijen dakje. Klara's vader en moeder, hoezeer
ook met het voorstel in hun' schik, meenden nogtans, dat
de jongelieden een jaartje behoorden te wachten, om eerst
eens te zien of willem's afl'aire goed zou opnemen; klara
was ook nog maar negentien jaar oud. Wel verzette zich
willem's ongeduld tegen deze uitspraak; maar er was niets
aan te veranderen, en klara zelve koos hierin de partij van
hare ouders.
Na verloop van een jaar, dat willem schrikkelijk lang
viel, en ook aan klaea — ofschoon zij 't niet bekende — niet
kort scheen, wei'd klara veldvliet, klara melberts. Toen
zij het ouderlijk huis verlaten zou, blonken er groote tra-
nen in de oogen van al de kleine broeders en zusters, eene
stille, maar schoone lofspraak op de vertrekkende! Het jonge
paar betrok een nette woning, onder het opzigtvan willem
zei ven gebouwd, en was zóó gelukkig als echtelingen al-
leen dan kunnen wezen als zij, elkaar innig liefhebbende,
vereenigd worden in den schoonen bloeitijd van het leven,
na eene in eer])aarheid doorgebragte jeugd.