Boekgegevens
Titel: Premier vocabulaire, hollandais et français, pour l'enfance. Suivi d'une journée de trois enfants, ou Petites conversations à la portée de la première enfance = Fransch en Nederduitsch woordenboekje, voor eerstbeginnenden; gevolgd door een dagverhaal van drie kinderen, of gesprekken, geschikt naar de vatbaarheid van zeer jonge kinderen
Auteur: Meerten, A.B. van
Uitgave: Utrecht: L.E. Bosch en zoon, 1868
12me éd
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 7884
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_202947
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Nederlandse taalkunde, Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Franse taalkunde
Trefwoord: Nederlands, Frans, Woordenboeken (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Premier vocabulaire, hollandais et français, pour l'enfance. Suivi d'une journée de trois enfants, ou Petites conversations à la portée de la première enfance = Fransch en Nederduitsch woordenboekje, voor eerstbeginnenden; gevolgd door een dagverhaal van drie kinderen, of gesprekken, geschikt naar de vatbaarheid van zeer jonge kinderen
Vorige scan Volgende scanScanned page
64
schuit, krentebroodjes, enz.
P. Zie eens, moeder, wat doet
die arme vrouw, die zoo
bukt.
De M. Zij raa])t korenaren op,
welke de maaiers op het
veld hebben laten liggen.
L. Die arme vrouw, wat be-
klaag ik haar. De ouder-
dom heeft haren rug ge-
kromd. Moeder .... lieve
moeder____
De M. Ja ik begrijp u. Ga,
zeg Antonie, die daar voor-
bijgaat, dat hij haar eene
heele schoof geve____Wel,
hebt gij het nu gedaan?
L. Ja, Moeder, zij bedankt
u duizendmaal. Zij was wat
blijde.
De M. En gij zijt het niet
minder, verbeeld ik mij. O
mijn kind, eene goede daad
beloont altijd zich zelve.
pain, du biscuit, des petits
gâteaux, etc.
F. Voyez, Maman! que fait
cette pauvre femme, qui se
courbe tant?
La M. C'est une glaneuse qui
ramasse des épis, que les
moissonneurs ont laissés
sur le champ.
L. Pauvre femme ; que je la
plains. La vieillesse lui a
courbé le dos. Maman....
chère maman....
La M. Oui, je te comprends.
Va dire à Antoine, qui
passe là, qu'il lui donne
une gerbe tout entière . . .
Eh bien, as-tu fait ma com-
mission?
L. Oui, Maman, elle vous
remercie mille fois. Elle
était si contente.
La M. Et tu ne l'es pas
moins, je m'imagine. 0
mon enfant, une bonne ac-
tion se récompense toujours
elle-même.