Boekgegevens
Titel: Premier vocabulaire, hollandais et français, pour l'enfance. Suivi d'une journée de trois enfants, ou Petites conversations à la portée de la première enfance = Fransch en Nederduitsch woordenboekje, voor eerstbeginnenden; gevolgd door een dagverhaal van drie kinderen, of gesprekken, geschikt naar de vatbaarheid van zeer jonge kinderen
Auteur: Meerten, A.B. van
Uitgave: Utrecht: L.E. Bosch en zoon, 1868
12me éd
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 7884
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_202947
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Nederlandse taalkunde, Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Franse taalkunde
Trefwoord: Nederlands, Frans, Woordenboeken (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Premier vocabulaire, hollandais et français, pour l'enfance. Suivi d'une journée de trois enfants, ou Petites conversations à la portée de la première enfance = Fransch en Nederduitsch woordenboekje, voor eerstbeginnenden; gevolgd door een dagverhaal van drie kinderen, of gesprekken, geschikt naar de vatbaarheid van zeer jonge kinderen
Vorige scan Volgende scanScanned page
50
C. Neen, Mietje, gij moet
eerst mij helpen.
M. Gij bedriegt u, Lotje! uwe
zuster zal den voorrang
hebben, omdat zij het mij
beleefd vraagt. Louiza! daar
zijn uwe handschoenen en
uw zwarte hoed.
L. Maria, wilt gij mijn jas
wel eens wat afschuieren?
De moeder (komt in). Hoe,
kinderen! zijt gij daar nog?
ik dacht dat gij al lang naar
school waart.
}I. Mevrouw, het komt omdat
Frederik zijn hoed verloren
heeft.
F. Daar ben ik al; maar mijn
hoed is doornat.
De M. Dat is een natuurlijk
gevolg van hem den gehee-
len nacht op het gras te la-
ten liggen. Zult gij dan al-
tijd een loshoofd blijven?
F. Och, vergeef het mij, ma-
matje! ik zal het niet weer
doen. Geef mij een kus.
C. Non, Marie, vous m'ai-
derez la première.
M. Vous vous trompez, Char-
lotte! votre soeur aura la
préférence, puisqu'elle me
parle poliment. Louise, voici
vos gants et votre chapeau
noir.
L. Marie, voulez-vous don-
ner un coup de vergette à
ma capotte?
La M. (qui entre). Comment,
vous voilà encore ici, mes
enfantst Je vous croyais
depuis longtemps à l'école ?
M. Madame, c'est que Fré-
déric a égaré son chapeau.
F. Me voilà, mais mon cha-
peau est tout mouillé.
La M. C'est une suite na-
turelle de ce que tu l'as
laissé toute la nuit sur le
gazon. Tu seras donc tou-
jours un étourdit
F. Oh! pardon, ma petite
maman, pardon! Je n'y
reviendrai plus. Un petit
baiser.