Boekgegevens
Titel: Schetsen uit het natuurleven: een leesboek voor scholen
Auteur: Hiecke, Robert Heinrich; Brugsma, Berend
Uitgave: Te Groningen: bij J.B. Wolters, 1861
4e dr
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 4599
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_202691
Onderwerp: Biologie: natuurlijke historie
Trefwoord: Natuurlijke historie, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Schetsen uit het natuurleven: een leesboek voor scholen
Vorige scan Volgende scanScanned page
gl£T ÏJKKR.
verhaal van een* vingerhoed.

■ 1 -'.
Eens zat Emma na den schooltijd bij haar naaitafeltje en
zoomde ijverig aan een* zakdoek voor hare moeder. ïoen
het begon te schemeren, borg zij den zakdoek in hare lata-
fel, zette haren blinkende;i stalen vingerhoed op het groote
speldekussen, dat op de tafej stond, en' zag door het ven-
ster naar 3e wolken aan den avondhemel.. Uren lang ton
zij daar zoo staan en de wolken beschouwen. ^ Nu eens zag
zij daarin een grooten reus, en er naast een kleinen dwerg,
dan weder een gebergte inet hooge kruinen en oude ridder-
burgten, soms zelfs, wanneer de wind de wolken voort-
stuwde, een vlugtend leger, dat door den vijand vervolgd
werd. Thans verlustigde zij zich in de beschouwingen van
de zoomen der wolken, die door de ondergaande zon zoo fraai
verguld werden. Voor en na verdwenen de gouden bor-
duursels der wolken; maar nog aUijd stond Emma peinzend
op dezelfde plaats , toen een zacht geruisch op het naaita-
feltje haar uit hare droomerijen wekte. Zij zag om, en haar
blik viel op den vingerhoed, die als een dwerg op het hooge
kussen stond. Het was, alsof hij haar met zijne vele kleine
oogen aanzag en haar wat vertellen wilde. Emma luisterde;
want niets zou haar nu zoo welkom wezen, als eene mooije
geschiedenis te hooren. Eindelijk verbeeldde zij zich, dat
de vingerhoed haar van het zijden kussen de volgende
woorden toesprak: „Emma, daar gij nu toch niets te doen
hebt, wil ik u mijne levensgeschiedenis vertellen." Dadelijk
zette Emma zich stil op baren stoel, om aandachtig naar den
vingerhoed te luisteren. Deze verhaalde daarop het volgende;
„Niet langen tijd geleden lag ik diep, zeer diep in de
brugsma, Schetsen. 4de drnk. 1