Boekgegevens
Titel: Prozastukken voor de hoogste klassen van 't gymnasium
Auteur: Bosch, J.H. van den
Uitgave: Utrecht: H. Honig, 1896
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: NOK 08-239
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_202619
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Nederlandse letterkunde
Trefwoord: Bloemlezingen (vorm), Leermiddelen (vorm), Bellettrie (teksten)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Prozastukken voor de hoogste klassen van 't gymnasium
Vorige scan Volgende scanScanned page
350
verzogt haar om dien wensch uitteschryven; dan kon ik
hem altemets eens leezen, als ik eens Zondags alleen
thuis was, wil ik spreeken.
Zuster van Oldenburg zeit, dat hy op Willem lykt;
„en ik hoop, zei ze, dat gy, myn lieve Jongen, uw Vader
„niet te vroeg zult verliezen." Dit ging my en myn kalf
Mozes zo na, dat wy krceten als kinderen. Ja, had
Willem zyn Vader mogen houen, hy zou nu zo niet bepraat
worden, en veel vieren en vyven.
De Jongen zal in het Fransch gedoopt worden; maar
nog niet. Ik zeg tegen den mynen, dat het toch raar is,
dat de rykeluis kinderen in 't Fransch gedoopt worden.
De bloeijen verstaan er immers niets van; en moeten
naderhand het met duimen en vingers ingestampt worden.
Ik hoop maar, dat hy geen Papist zal worden; wel, dan
zag ik hem nog liever by de Remonstranten doopen
Maar Freryk zeit, die dan leeft, die dan zorgt. En de
Heere is aan geene taal gebonden; kan het geen goed,
kwaad kan het ook niet.
De Kraamvrouw is als een vogel zo snel, en een Moeder
van 't hoofd tot de voeten. En zy spreekt van binnen agt
dagen te vertrekken; maar al zou Freryk ook het hek
toespykeren, al zou ik ook myn drooggeschuurde sleutels
in de sloot gooijen, dat zal niet gebeuren, 't Is of ik haar
Moeder ben, en ik was zo wat koteris, maar zy had geen
rust noch duur, en ik moest op Baker en Rustbank by
haar leggen; 'tis een goed Meisje, en zo prettig, dat het
een lust is. Nu, myn lieve Juffrouw, groet ik je; wantik
heb het zo druk, dat het nergens naar gelykt.