Boekgegevens
Titel: Prozastukken voor de hoogste klassen van 't gymnasium
Auteur: Bosch, J.H. van den
Uitgave: Utrecht: H. Honig, 1896
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: NOK 08-239
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_202619
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Nederlandse letterkunde
Trefwoord: Bloemlezingen (vorm), Leermiddelen (vorm), Bellettrie (teksten)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Prozastukken voor de hoogste klassen van 't gymnasium
Vorige scan Volgende scanScanned page
197
Redenaar, de Schilder, die slechts zijne eeuw behagen wil,
verga met zijn kunstwerk! Hij is gelijk de Krijgsman,
die met zijn Vaderland in weelde leven, niet voor het
zelve sterven wil! Hij is den onwaardigen Regent gelijk,
die zich een trotsch gevaarte sticht van opgeblazen groot-
heid, dat met zijn dood in puinen moet storten! Doch wat
noem ik hem Zanger, Redenaar, Schilder? hij was het nooit!
Wien slechts een enkele vonk van het Goddelijk kunstvuur
in zijnen boezem gloeit, hij neemt wel de hulde zijner tijdge-
nooten aan, maar zij is hem niet genoeg! Hij ziet eeuwen
en geslachten voorbij ; hij plaatst zich zelf in den stren-
gen regterstoel der toeicomst; en dan eerst klopt zijn hart
van vreugde, wanneer in de eenzaamheid, door niemand
bespied, eene edele zelfbewustheid hem influistert: ^ft}'
leven! Toen Sostratus van Cnidos, op last van den Egj-p-
tischen Vorst, den beroemden vuurtoren op het eiland
Pharos had gesticht, die onder de wereld-wonderen zou
geteld worden: toen graveerde hij zijnen naam op eenen
steen, en wijdde zijnen arbeid aan de behoedende Godhe-
den der zeevarenden toe; maar hij overdekte dien steen
met pleister, waarop des konings naam in prachtige iette-
ren prijkte. Hem gunde hij den lof der tijdgenooten, mis-
schien van geslachten en eeuwen daarna! Doch eindelijk
zou de brosse kalk het vaste marmer verlaten, en zou
voor den naam des konings, dien des vergeten kunstenaars
doen te voorschijn komen, die den lof der nakomelingschap
zich zelf had voorbehouden!
Door dit vooruitzigt alleen, niet door de hoop op winst,
niet door het handgeklap der menigte te bedelen, ontvangt
de kunst haren adel, en de voortbrengselen der kunst hunne
hoogste volkomenheid. Poogt gij slechts te behagen, te
schitteren, toejuiching te verwerven, ook zonder ze te
verdienen: welaan! schik u naar den smaak des tijds;