Boekgegevens
Titel: De kleine papierwerkers
Deel: I: Wat men van een stukje papier al maken kan : het vouwen
Auteur: Calcar, Elise van
Uitgave: Amsterdam: K.H. Schadd, 1866
[3e dr.?]
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 10062
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_202482
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   De kleine papierwerkers
Vorige scan Volgende scanScanned page
38
De kop en schotel, fig. 13, komt uit de twee schuitjes, door de
achterste schuit uit te slaan en op te zetten, om er het kopje uit te
maken.
Het vierkant van den sigarenkoker, fig. 8, wordt het blad van de
tafel, fig. 15, en uit de pooten der tafel worden de wieken van den
molen, fig. 14. Het blad van de tafel schuin toegeslagen, heeft de
bloemvaas, fig. 9, zoowel als het zeilschip, fig. 10, door den regter-
voet van de vaas om te slaan.
Als men van het zeilschuitje de linker hoekpunt naar buiten om-
keert, ontstaat de sprinkhaan, fig. 11. Het zeil wordt dan zijn staart
en daar de zeilschuit aan de regtei-zijde dubbel is, geeft de achter-
steven de beide pooten voor den sprinkhaan. Om uit den sprinkhaan
den inktvisch te maken, moet men zijn borst openen; dan zinkt zijn
hoofd plat naar binnen en zijne beenen veranderen in de vinnen van
den visch. De staart moet dan ook te binnenste buiten gekeerd wor-
den om stevigheid aan het vouwsel te geven, fig. 12.
Het zijn deze gedurige en geleidelijke gedaantewisselingen, die het
kind boeijen en vermaken , terwijl ze hem tot eene bezigheid uitlok-
ken, die hem volharding en geduld zal leeren en zijn smaak zal op-
wekken voor orde en regelmaat.
Het zal den lezer blijken, dat wij het kind geenszins dwingen om
elk figuur altijd bepaald uit dezen of genen voorafgaanden vorm af
te leiden — of de reeks van buiten te leeren. — Neen, in de volg-
orde, die de moeder of de ondenvijzer in acht neemt, ligt het gemak
van den geleidelijken overgang. Het beginsel dat bij alle Fröbelsche
oefeningen ten grondslag ligt, is dit :
Brengt steeds het onbekende uit het bekende voort — verwoest
niets — breekt niet noodeloos af, maar gebruik zooveel mogelijk het
bestaande. — Zoekt dus om met de minst mogelijke ver-
andering tot nieuwe vormen te komen — dat kost den
minsten tijd en de minste inspanning, dat is de kortste en natuur-
lijkste weg.
De kinderen leggen gaarne verzamelingen aan, en het verdriet hen