Boekgegevens
Titel: Zaadkorreltjes, gestrooid in de harten van de lieve jeugd: bijdragen in proza en poëzie
Auteur: Bosman, J.M.H.; Charante, N.A. van; Duijs, P.
Uitgave: Schoonhoven: S.E. van Nooten, 1871 *
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 9991
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_202459
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Nederlandse letterkunde
Trefwoord: Kinderverhalen (teksten), Kindergedichten (teksten)
* jaar van uitgave niet op de gebruikelijke wijze verkregen, mogelijk betreft het een schatting
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Zaadkorreltjes, gestrooid in de harten van de lieve jeugd: bijdragen in proza en poëzie
Vorige scan Volgende scanScanned page
% H'ï'
minder geweest, want nu kun meu voor weinig geld, ja, soms
voor niets, alles leeren wat men maar wil, — doch dat was
in dien tijd heel wat anders; toen kostte het leeren veel, heel
veel geld.
Wat nu evenwel nog erger was, mevrouw begon tfl sukke-
len en Jeannette was genoodzaakt thuis te blijven om het huis-
houden te regelen.
Toch gaf de brave meid den moed niet op.
Als ze den geheelen dag, soms als meid, gewerkt had, dan
zat ze dikwijls nog tot middernacht over hare boeken gebogen.
Het kon niet anders of dit moest haar, daar ze bovendien toch
zoo heel sterk niet was, nadeelig zijn, zoodat de doctor haar
op het laatst verbood om te studeeren.
Dat was een streep door Jeannette's rekening!
Ondertusschen werden de andere kinderen langzamerhand
ouder. Mina was df rtien, Kato was veertien jaar en Herman,
de oudste jongen was er twaalf. Behalve deze waren er iiog
twee meisjes van negen en tien jaar.
Herman , die dus de eenige jongen was, had al dikwijls
gezegd, dat hij geneesheer wilde worden; maar, dat was ge-
makkelijker gewenscht dan gedaan. Hiertoe was veel geld
noodig.
Herman hield evenwel vol, tot dat op het laatst onze Jean-
nette, die nu achttien jaar geworden was, besloot haar broe-
der in zijn plannen behulpzaam te zijn. Kato en Mina waren
nu oud genoeg om mama, die langzaam hersteld was, doch
hare vroegere krachten toch nooit terug gekregen had, in het
bestieren der huishouding behulpzaam te zijn.
Jeannette kon dus wel gemist worden.
Mevrouw van Wervelen had er evenwel veel op tegen, dat
haar oudste kind, dat altijd zoo trouw haar best had gedaan
en dat des avonds na haar gewoon dagwerk altijd nog een
paar uurtjes wist te vinden om Herman en zijne zusjes alles
te leeren wat zij geleerd had, te laten vertrekken. Maar er