Boekgegevens
Titel: De winteravonden: een leesboek voor de lagere scholen
Auteur: Vegt, J. van der
Uitgave: Arnhem: J. Voltelen, 1876
2e dr
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 8805
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_202129
Onderwerp: Communicatiewetenschap: lezen
Trefwoord: Lezen, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   De winteravonden: een leesboek voor de lagere scholen
Vorige scan Volgende scanScanned page
■i
46
Toen zij daar dien disch zag staan.
>Ha! nu zal ik," zei ze, »smullen,
»En ter deeg mijn buikje vullen,
»Moê kan mij niet gadeslaan".
Betje. O, foei! wat is dat Jansje een ondeugend
meisje! — Nu hare moeder het kwaad, waarvoor zij
zoo dikwijls gewaarschuwd is, niet zien kan, wil zij
het toch doen.
Jansje! weet gij niet, dat, ofschoon uwe moeder u
niet zien kan, onze lieve lieer u ziet? Kind! kind! gij
zult voor uwe ongehoorzaamheid zeker gestraft worden,
Toe , Toontje ! laat ons, als het u belieft, eens hoe-
ren , hoe het afliep; ik ben er nieuwsgierig naar.
t
Toontje. Moeders les werd weêr vergeten:
Zeer onmatig was ze in 't eten ;
Maar — hoe ging het dezen keer?
O, wie zou haar niet beklagen !
Langer reeds dan veertien dagen ,
Ligt ze nu op 't ziekbed neer.
Betje. Ziet, heb ik het niet gezegd? — Het kwaad
wordt gestraft, boe geheim men het ook moge doen.
O, kinderen ! mogten wij toch altijd naar den raad
onzer lieve ouders luisteren en nimmer doen, wat zij
ons verbieden. En wat zegt Jansje wel, nu zij ziek te
bed ligt en niet meer leeren en spelen kan , Toontje?
Toontje. »Ach!" zegt zij : »wat moet ik lijden !
»Niets kan mij nu meer verblijden,
»'k Heb maar liefst mijn oogjes toe.