Boekgegevens
Titel: La langue parlée ou Entretiens instructifs et amusants: traduction libre de: English as it is spoken de B.S. Berrington
Auteur: Reinders, J.M.; Berrington, B.S.
Uitgave: La Haye: Haagsche Boekhandel en Uitgevers-Maatschappij, 1897
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 7768
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_201766
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Franse taalkunde
Trefwoord: Frans, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   La langue parlée ou Entretiens instructifs et amusants: traduction libre de: English as it is spoken de B.S. Berrington
Vorige scan Volgende scanScanned page
81
Ik vrees mevrouw Jones, dat
we moeten ophouden met praten,
als we niet in onaangenaam-
heden willen komen.
Is dat niet het beroemde Veld
van het Gouden (Gulden) Kleed?
Wat een schitterende vertooning.
Wat prachtige costumes! Hoe
natuurlijk lijkt alles !
Ik vrees, mevrouw Jones, dat
we ons stil moeten houden of
tenminste niet zoo luid spreken,
aller oogen zijn op ons gevestigd.
Och, kijk, daar weent de
arme Catherine! Ach, wat heb
ik een medelijden met haar, ik
kan mijne tranen niet inhouden.
Ssst, ssst, kind, iedereen
kijkt naar ons.
Ik kan 't niet helpen, Charles,
ik kan 't niet helpen.
Dat is het einde van het
tweede bedrijf. Laten we wat
gaan gebruiken, de Lacy.
Zeer gaarne, Jones.
Waar kijk je toch zoo naar,
de Lacy?
Hemelsche goedheid! Zie je
je daar in het parterre, dien
lieinders, franc.
Je crains, madame Jones,
que nous ne soyons obligés de
cesser de parler, si nous ne
voulons pas avoir de désagré-
ments.
N'est-ce pas le célèbre Champ
du Tissu d'Or (Field of the
Cloth of Gold? Quelle vue
(spectacle) éblouissante ! Quels
costumes splendides! Comme le
tout (l'ensemble) répond au na-
turel (paraît naturel).
Je crains, madame Jones,
que nous ne soyons obligés de
nous tenir tranquilles, ou du
moins de ne pas parler si haut,
tous les yeux sont fixés sur nous.
Ah, regardez! voilà la pauvre
Catherine qui pleure ! Ah, que
j'ai pitié d'elle, je ne saurais
retenir mes larmes.
Sssst, ssst, ma chère, tout
le monde nous regarde.
Je n'y puis rien, Charles,
c'est plus fort que moi.
Voilà la fin du 2« acte. Al-
lons prendre quelque rafraî-
chissement, de Lacy.
Volontiers, Jones.
Que regardes-tu si fixement,
de Lacy?
Bonté divine! Ne vois-tu pas
là au parterre, cet homme aux
6