Boekgegevens
Titel: Esprit de la conversation française: recueil de gallicismes
Auteur: Peschier, Adolphe; Gram, Johan
Uitgave: Leide: D. Noothoven van Goor, 1879 *
2e ed
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 7238
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_201633
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Franse taalkunde
Trefwoord: Frans, Leermiddelen (vorm)
* jaar van uitgave niet op de gebruikelijke wijze verkregen, mogelijk betreft het een schatting
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Esprit de la conversation française: recueil de gallicismes
Vorige scan Volgende scanScanned page
118 Brouillerie, désunioii, guerre.
Misverstand, oneeniglieid, oorlog.
S'il part, c'est la guerre plus ter-
rible que jamais. ^
Drôle !.. . encore un tour de sa
façon !
Ah! tu fais le raisonneur!
Je te ferai sauter par la fenêtre!
Je ne suis pas fait à un pareil
langage . . . veuillez me traiter moins
cavalièrement.
Il lui a bien dit son fait.
Le voilà qui met flamberge ^ au
vent ! . .. gare les estafilades !
Avez-vous envie de vous faire
frotter?... vous n'avez qu'à dire!
Vous êtes gentil de me parler
ainsi !
Si ces paroles avaient frappé d'au-
tres oreilles que les miennes !. ..
Vous avez bonne grâce de vouloir
disputer avec moi!... un ignorant!
Il est grandement temps que cela
finisse.
Il l'a gratifié d'un coup de poing,
qui l'a fait rouler par terre.
J'ai encore le cœur gros de cette
injustice.
A la guerre comme à la guerre!jorou.
L'insolent !... me rire ainsi au
nez! . .. Que je l'y prenne encore!
Je l'ai envoyé promener [ou paî-
tre). — 11 n'a que ce qu'il mérite.
Je me vengerai par haine pour
lui, par reconnaissance pour vous.
Je perds patience à la fin !
Allez-vous me faire une scène? .. .
c'est insupportable!
Faire des scènes est commun.
De temps à autre nous nous cha-
maillons .. . pour ne pas en perdre
l'habitude.
Indien hij vertrekt, wordt de oor-
log vreeselijker dan ooit.
Schurk!... nog een streek van
hem!
Ha! gij redeneert!
Ik zal je door 't venster smijten !
Aan dergelijke taal ben ik niet
gewoon ... wees zoo goed mij niet
zoo onbetamelijk te behandelen.
Hij heeft hem flink de waarheid
gezegd.
Nu trekt hij van leêr! .. . pas op
voor de houwen!
Hebt ge lust u te laten afrossen?
... gij hebt slechts te spreken !
't Is lief van u om mij zoo toe
te spreken!
Indien deze woorden een ander
oor dan het mijne getroffen had-
den !.. .
Het staat u fraai met mij te wil-
len twisten ! . . . een weetniet!
Het wordt hoog tijd dat zulks
eindigt.
Hij heeft hem een vuistslag ge-
geven, die hem op den grond wierp.
Ik ben nog vol van die onrecht-
vaardigheid.
In den oorlog gaat het niet anders!
Die onbeschaamde!... mij zoo in
't gezicht uit te lachen! ... Ik moet
hem er nog eens op betrappen!
Ik heb hem naar tle maan laten
loopen. —■ Dat is loon naar werken.
Uit haat jegens hem en dankbaar-
heid jegens u zal ik mij wreken.
Ten slotte verlies ik mijn geduld!
Ge zult me toch geen standje
maken?... dat is onverdraaglijk!
Standjes maken is gemeen.
Nu en dan hebben we oneenig-
heden met elkaar... om het niet
te verleeren.
1 Sous-entendu gui éclate.
' Mettre flamberge au vent, dans un sens ordinairement ironique, c'est, tirer
l'e'pée, dégainer. La flamberge était une épée dont la lame imitait les ondulations
de la flamme et servait d'image au glaive de feu dont était armé le chérubin chargé
de la garde du Paradis.