Boekgegevens
Titel: Mr. B. H. Lulofs' taalkundige werken
Deel: Dl. II Spraakkunst, stijl en letterkennis
Auteur: Lulofs, B.H.; Jager, Arie de
Uitgave: Amsterdam: A. Akkeringa, 1875
4e dr.
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 6235
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_201324
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Mr. B. H. Lulofs' taalkundige werken
Vorige scan Volgende scanScanned page
157
zoo heeft integendeel het letterteeken a in het Engelsch
nu den klank van onze zachtlange e, dan van onze scherp-
lange e, dan meer of min van de fransche au of o, (in
autre, votre) gemengd met den klank onzer lange a , dan
dien onzer zuivere a ; — de e klinkt nu eens, als onze
lange i, dan als onze scherpkorte e... maar het is on-
noodig hier, op eene vervelende wijze, de klanken, die de
ongelsche letterteekenen kunnen hebben, door te loopen.
(ïenoeg, men vergelijke eens de telkens wisselende uit-
spraak , die men aan de letterteekenen in de verzen van
een' byron en anderen geeft, by de vastheid , die er heerscht
in die der nederlandsche letteren , uit welken hollandschen
dichter men verkiezen moge.
§ 186.
Eene zekere kieschheid van klank in onze syllaben strekt
onzer taal ook tot eer. Weinig woorden gebruiken wij ,
waarvan scmmige lettergrepen zulk een' morsigen klank
hebben , als b.v. ongelukkigerwijze de eerste in de fransche
woorden : concert, conseil, contribuer , vinaigre , violon,
vitesse en in honderd aniere, die aan fransche lostongen
dan ook telkens gelegenheid tot zeer dubbelzinnige woord-
spelingen geven. De Romeinen, zoo men wil, zeiden no-
biscum, om den dubbelzinnigen klank van cum Nofcis te
ontwijken : wat zouden zij wel van het Fransch gedacht
hebben ? Zoo zijn sommige fransche woorden , etymologisch
ter toets gebracht, ook van een' vrij zonderlingen, gemeen-
platten oorsprong en grondbeteekenis. Als een Franschman
b.v. van een mooi, aardig en geestig meisje zegt : Qu'elle
est jolie ! Qu'elle est aimable ! que ses yeux pétillent d'esprit t
dan bezigt hij in het woord pétiller eene uitdrukking, die
oorspronkelijk niets anders beteekent, dan hetgeen wij (met
verlof) zouden noemen poepelen, dat is herhaald poepen.
Pétiller toch is afgeleid van péter, en men weet, wat dit
in het Fransch beteekent. En als eene Frawpaise of Fransch-
mannin (gelijk het woord zich wel zoude laten vertalen).