Boekgegevens
Titel: Leerboek der algemeene geschiedenis voor eenigszins gevorderden
Auteur: Kollewijn, A.M.
Uitgave: Amersfoort: A.M. Slothouwer, 1886
5e dr
Opmerking: I: De Oudheid. II: Middeleeuwen en Nieuwe Tijd
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 5487
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_201029
Onderwerp: Geschiedenis: algemene wereldgeschiedenis; geschiedenis van grote gebiedsdelen, bevolkingsgroepen en beschavingsgebieden: algemeen
Trefwoord: Wereldgeschiedenis, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Leerboek der algemeene geschiedenis voor eenigszins gevorderden
Vorige scan Volgende scanScanned page
77
troepen in dienst te nemen, en ieder verlies aan solda-
ten te herstellen. Bracht dit aan den eenen kant te-
vreeg, dat de Cbartagers zelfs door eene geduchte neder-
laag niet gevoelig werden verzwakt, aan den anderen
kant verlokte het tot menigen moedwilligen krijg, en
stelde het bloot aan gevaarlijke soldatenoproeren.
De Carthaagsche nationaliteit bleef beperkt by' de
stad, die tijdens de Punische oorlogen 700,000 inwoners
telde. De koloniën waren van het staatsburgerschap
uitgesloten, en kregen geen aandeel in den buit, waarom
zij voor de moederstad ook nooit geestdrift toonden,
of haar vrijwillig het geringste offer brachten.
De regeeringsvorm der Carthagers was republikeinsch.
De hoogste overheidspersonen, suffeten, werden voor
een bepaalden tijd gekozen, en bezaten slechts eene
beperkte macht: ook mochten zij nooit tevens leger-
aanvoerders zijn. De senaat leidde de staatsaangelegen-
heden. Met toestemming der suffeten konden voorstellen
in de volksvergadering worden gebracht, die ook be-
sliste over oorlog en vi-ede, verbonden bekrachtigde en
alle wetten moest goedkeuren. Naast den senaat bestond
er eene soort van gerechtshof, de Raad der Honderd,
dat de staatsinstellingen tegen den invloed van enkele
personen moest bescheraaen. Dit gerechtshof schynt dik-
wijls zijne macht misbruikt te hebben. Veldheeren, die
eene nederlaag hadden geleden, benamen zich meestal
liever het leven dan zich voor die rechtbank te ver-
antwoorden. Vei-mogen, eer en leven der burgers waren
eindelijk voor den Raad der Honderd niet meer veilig:
wie een hunner beleedigd had, kreeg allen tot vijanden,
en een verbitterden rechter ontbrak het nooit aan een
aanklager. Na het einde van den tweeden Panischen
oorlog bracht de vaderlandslievende veldheer Hannïbal,
tot groote vreugde des volks, dezen gehaten oligarchi-
schen raad ten val.