Boekgegevens
Titel: Leerboek der cosmografie
Auteur: Hoorweg, J.L.
Uitgave: Utrecht: gebr. van der Post, 1874
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: NOK 09-314
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_200874
Onderwerp: Astronomie: astronomie: algemeen
Trefwoord: Kosmografie, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Leerboek der cosmografie
Vorige scan Volgende scanScanned page
134
sorbeerende atmospbeer, die ons altijd nog^bewg houdt, waar-
tenemen met een sterk verstrooienden spectroscoop.
Plaatst men dan zulk een instrument zoodanig dat het
licht van den zonnerand op de helft van de spleet valt
en de andere helft daarvan als het ware aan 't visschen is
in de donkere ruimte daaromheen, dan ziet men in de eerste
helft het gewone zonnespectrum en in de andere het lijnen-
spectrum van de chromospheer.
Maar alsdan ziet men ook, op de afscheiding van beide
spectra een groote massa lichte streepjes juist tegenover de don-
kere in 't eigenlijke zonnespectrum, zooda't ten duidelijkste be-
wezen is dat wg op de zon van binnen naar buiten hebben,
1° de vast of vloeibare kern die het aaneengesloten
spectrum geeft,
2° de atmospheer die de donkere strepen veroorzaakt,
en bestaat uit de dampen der stoifen, op pag. 132 genoemd,
3° de chromospheer, die enkele lichte lijntjes geeft,
dus voornamelijk uit waterstof bestaat,
4° de corona, die oen geheel voIleHig spectrum geeft,
dus uit vaste of vloeibare stoifen bestaat.
Wat nu leert de spectroscoop van de zonnevlekken?
Wanneer men dat instrument richt op een deel der zon,
in welks midden een kleine zonnevlek zich bevindt, dan
verkrijgt men een gewoon zonnespectrum, mot oen donkere
streep loopende over de geheele lengte van het spectrum.
Zonnevlekken zijn dus ondoorschijnende zelfstandigheden,
waardoor het licht der zon gelijkmatig wordt tegengehouden.
Zij kunnen dus wolken zijn, drijvende in den zonnedampkring
enhetlicht onderscheppende,dat van dieper gelegene deelenkomt.
Men is het echter omtrent de natuur dier vlekken vol-
strekt nog niet eens, en de voornaamste astronomen voeren
daarover nog altijd strijd.
Moeielijk is het echter met P a y e aantenemen, dat, wat
hier de vaste of vloeibare kern genoemd is, zou zijn een
soort va'n bolvormige schaal, dephotospheer van Arago,
waarin de vlekken gaten voorstellen, door welke men ziet
tot in de binnenste, gasvormige, zeer verhitte, weinig licht-
gevende massa, die het eigenlijke lichaam der zon vormen zou.
De chromospheer en de corona, zooals zij bij zons-
verduisteringen worden waargenomen, zouden even goed-
omhulsels van de maan kunnen zijn.