Boekgegevens
Titel: De speeldoos: leesboekje voor de Christelijke school
Deel: No. 2
Auteur: Evers, A.
Uitgave: Kampen: G.Ph. Zalsman, 1894
4e dr
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 3682
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_200575
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   De speeldoos: leesboekje voor de Christelijke school
Vorige scan Volgende scanScanned page
61
ten einde. God heeft ons allen dit jaar nog weer laten le-
ven. Wij mogen daarvoor wel dankbaar zijn."
— „Vader! wat is een jaar lang !" zei de kleine Piet,
een jongetje van 7 jaar.
— „Ja, een jaar is heel lang," sprak de vader. „En daar-
om kan er in zulk een tijdsverloop ook zooveel gebeuren.
Weet ge wel, dat in het begin van dit jaar onze tuinbaas
is overleden ? En voor een paar weken is de bakker, die
tegenover ons woonde, nog gestorven. Daarom is het ook
zulk een groot voorrecht, dat wij allen nog leven mogen."
— „Waar zou Hendrik nu wezen, Vader ?" vroeg nu Maria.
— „Ik weet het niet," was het antwoord. „Voor twee maand
hebben wij reeds een brief ontvangen, waarin hij ons meldde,
dat hij spoedig met zijn schip in het vaderland hoopte te komen.
Wij kunnen hem dus iederen dag verwachten. Laat ons ho-
pen, dat hij weldra een veilige haven zal binnenzeilen."
Gij moet weten, kinders, dat Hendrik de oudste zoon was
van den heer Steenbreker. Hendrik voer ter zee.
— „Wat zou het mooi wezen," zei kleine Piet nu weder,
„als Hendrik van avond ook nog eens kwam."
— „Ja," zeide de moeder, „als dat gebeurde, dan waren
wij hier weer juist bij elkander zooals verleden jaar."
— „Dag vader, dag moeder," klonk nu een stem aan de
deur. 't Was de stem van Hendrik. Wat waren de ouders
blij, dat zij in deze plechtige ure hun oudsten zoon ook
weder in hun midden zagen!
Zij vlogen op om den geliefden zoon de hand te drukken
en hartelijk welkom te heeten. Ook de broeders van den
zeeman kwamen om hem staan en vroegen hem, waar hij
geweest was en wat hij al gezien had. Toen eindelijk de eerste
drukte wat over was, ging de zoon zitten. Hij verhaalde nu,