Boekgegevens
Titel: De speeldoos: leesboekje voor de Christelijke school
Deel: No. 2
Auteur: Evers, A.
Uitgave: Kampen: G.Ph. Zalsman, 1894
4e dr
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 3682
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_200575
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   De speeldoos: leesboekje voor de Christelijke school
Vorige scan Volgende scanScanned page
46
— „O ja moe, heel gaarne," zei ik, „want ik houd veel
van den ouden man."
Moeder gaf mij een mandje vol lekkere, rijpe druiven.
Ik nam het onder den arm en stapte er mee naar het nette
huisje, daar de oude man woonde, die zoo lange jaren onzen
tuin in orde had gehouden.
— „Compliment van moeder," zei ik, „en daar waren
wat druiven."
— „Zoo, beste jongen, dat doet me genoegen, dat uw
moeder nog eens om den ouden, zieken tuinman denkt,"
sprak de man. Hij zat in een gemakkelijken leuningstoel
en had een slaapmuts op en een kussen achter den rug.
— „Zijt ge erg ziek, baas Blok?" vroeg ik.
— „Och, wat zal ik u zeggen," zei hij, „ziek ben ik
eigenlijk niet; ik heb nergens piln, maar de krachten be-
geven mij ; ik kan haast niet meer loopen. Ik denk, beste
jongen, dat ik niet meer in uw tuin kom ; de dokter zegt
wel, dat ik misschien het volgend voorjaar nog wel weer
op zal knappen, als de lieve lente weerkomt, maar ik voel
wel, dat ik alle dagen minder word. Ik zal het vooijaar
wel niet halen."
— „'t Zou me toch erg spijten, baas, als ge niet weer
beterdet," zei ik, „want ik houd veel van u."
— „Nu, mijn jongen, 't doet me genoegen, dat ge zoo
denkt," sprak de oude, „maar wees echter maar niet treurig,
als ge hoort, dat ik er niet meer ben. Eenmaal moet ik
toch sterven en of dat dan wat vroeger of later is, is ook al
hetzelfde. Uw oude tuinman ziet er niet tegen op, om van
deze aarde te scheiden. Als ik sterf, laat ik mijn zwakke
hchaam hier en mijn ziel gaat naai- den hemel. Toen ik
nog jong was, bad ik reeds veel tot God, dat Hij my een