Boekgegevens
Titel: Geschiedenis: een leesboek voor school en huis
Auteur: Duijl, C.-F. van
Uitgave: Groningen: J.B. Wolters, 1893
2e dr
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 3530
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_200556
Onderwerp: Geschiedenis: algemene wereldgeschiedenis; geschiedenis van grote gebiedsdelen, bevolkingsgroepen en beschavingsgebieden: algemeen
Trefwoord: Wereldgeschiedenis, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Geschiedenis: een leesboek voor school en huis
Vorige scan Volgende scanScanned page
85
Het meest geliefd bij het volk was in het amphitheater de strijd
tusschen de gladiatoren of zwaardvechters. Wie dat waren?
Voor een deel misdadigers. Verdei; krijgsgevangenen of ook wel slaven.
Voorname Romeinen hielden er eene eigene kompagnie van gladia-
toren op na, die ze bij feesten wel verhuurden. En zoudt ge het wel
gelooven: er waren ook personen, die zich vrijwillig aan dat beroep
overgaven. Want er was soms aardig geld mee te verdienen. De man,
die het feest gaf, zond den overwinnaar eene schaal met goudstukken,
en 't is wel gebeurd, dat zwaardvechters hun leven kalmpjes eindigden
op eene prachtige buitenplaats, terwijl ze hunnen zoons bovendien nog
geen onaardig fortuintje nalieten. Beroemde kampvechters leefden in den
mond van het volk; hunne beeltenissen werden op glazen en zegelringen
gesneden en als ze stierven, richtte men een gedenkteeken voor hen oj).
Ze werden geoefend in opzettelijk daartoe bestemde inrichtingen, die
men nauwkeurig heeft leeren kennen, omdat men bij de opgravingen
van Pompeji zulk eene gladiatoren-school ontdekt heeft. Want niet
alleen in de hoofdstad, maar ook in de andere steden van Italië ver-
maakte het volk zich in het amphitheater, zooals ik u bij Pompeji
reeds deed opmerken. Ze werden niet bijzonder zacht behandeld, en
't is wel gebeurd, dat ze in hunne ontevredenheid losbraken en het
land met plundering en moord bedreigden. Soms beroofden gladiatoren
zichzelven uit wanhoop van het leven. Het voedsel, dat zij ontvingen,
was er op berekend de spieren kracht en buigzaamheid te geven. Op
den dag vóór de voorstelling werd hun een soort „galgemaal" toe-
gestaan, waarbij ze zich maar al te vaak te buiten gingen.
Een zwaardvechterskam]) werd vooruit aan het volk aangekondigd.
Zoo vmdt men te Pompeji nog met groote roode letters op een huis
geschilderd: „de gladiatorenbende van — en dan volgt de naam
van den bezitter — zal te Pompeji den 316" Mei vechten. Er
zal ook een dierengevecht worden gegeven en een zeil
gespannen worden." Alle zwaardvechters waren niet op dezelfde
wijze uitgerust; maar ik zou te veel in bijzonderheden treden, als ik
u dat vertelde. Nog een paar dingen. Als een gladiator zijne tegenpartij
onder den voet had, hing het van de toeschouwers af, of hij hem
dooden zou of niet. De lijken werden door slaven verwijderd, de bloedige