Boekgegevens
Titel: De uitspraak van het Engelsch met leesoefeningen: benevens vertaaloefeningen, behoorende bij "De hoofdzaken der Engelsche grammatica"
Auteur: Bruggencate, K. ten
Uitgave: Groningen: J.B. Wolters, 1896
4e, herz. dr
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 2421
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_200387
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Engelse taalkunde
Trefwoord: Engels, Uitspraak (taalkunde), Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   De uitspraak van het Engelsch met leesoefeningen: benevens vertaaloefeningen, behoorende bij "De hoofdzaken der Engelsche grammatica"
Vorige scan Volgende scanScanned page
130
Marley. Deze deelt hem vertrouwelijk mede, dat hij drie
andere geesten zal moeten verwachten, welke de verschillende
tooneelen van het verledene, het tegenwoordige en de toe-
komst levendig voor zijnen geest zullen roepen. De invloed
hunner bezoeken wordt telkens duidelijker zichtbaar. Om kort
te gaan (= om eene lange geschiedenis kort te maken), hij
wordt nu zoo verschrikt door ontzagwekkende tooneelen, dan
zoo aangedaan en geroerd door de liefelijkste beelden zijner
kindsheid, dat hij een beter man wordt, die de armen bijstaat
in hunne ellende, en den ongelukkigen rijkelijk geeft van
zijnen overvloed. Moge deze korte omtrek u aanmoedigen,
het verhaal zelf aandachtig te lezen!
bekend worden to get acquzXnted; getiteld entitled; bezoeken (van
geesten) to haunt; compagnon partner: vertrouwelijk confidentially ; geest
mind; telkens at every time: ontzagwekkend aivfid; omtrek outline.
69.
1. Ik ken slechts één treurspel, zegt Lessing, waaraan de
liefde zelf heeft helpen werken, en dat is „Romeo en Julia"
van Shakspeare. 2. De menschen houden zich beurtelings voor
veel zwakker en voor veel sterker dan zij werkelijk zijn : zwak-
ker , wanneer er sprake is van hunne plichten, sterker, wanneer
van hunne genoegens gesproken wordt. 3. Terwijl de moest
regelmatige gelaatstrekken soms vervelen, zijn er andere, die
men het niet in de gedachte krijgt, met een passer te meten.
De uitdrukking is zoo zacht, het oog zoo rein en trouw, de
mond zoo schalksch en edelmoedig, dat men niet opmerkt, of
het gelaat volgens de regelen der kunst mooi is of niet, doch
men vindt het frisch en zonnig, en daarmede is men tevreden.
4. (De) een draagt de poëzie op zijn voorhoofd, de ander in zijn
hart; deze zoekt haar in eene langzame wandeling te midden