Boekgegevens
Titel: De arme Jakob: een leesboek voor de scholen.
Auteur: Anslijn, N.
Uitgave: Leyden: D. Noothoven van Goor, 1861
6e dr
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 806
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_200108
Onderwerp: Communicatiewetenschap: lezen
Trefwoord: Lezen, Leermiddelen (vorm), Kinderverhalen (teksten)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   De arme Jakob: een leesboek voor de scholen.
Vorige scan Volgende scanScanned page
■de treurige taak belast werd, om eenig kleedingstuk of ander
goed van eenige waarde te verpanden.
Altijd was mij deze verrigting hoogst smartelijk. Ik besefte
zeer wel, dat zulke hulpmiddelen spoedig moesten uitgeput
zijn , daar het mijnen ouders aan vermogen ontbrak het ver-
pande weder te lossen. Eens moest toch het laatste stuk er
aan: en hoe dan ? In den beginne slaagde ik spoedig in het
oogmerk, omdat men de keus tot dingen van eenige waarde
kon bepalen; doch later bleef er niets van eenige waarde over,
en ik kwam dikwijls, na veel omzwervens in den donkereu
avond, onverrigter zake terug. Geen geld medebrengende, kon
er dan ook iu de dringendste behoeften van dien avond niet
voorzien worden, en wij moesten ons zonder voedsel ter rust
begeven.
Toen alle middelen, waarvan ik reeds gesproken heb ^ uitgeput
ioaren, moesten mijne ouders eindelijk hesluiten tot het invorderen
van gelden^ die zij hier en daar hadden uitstaan, en die enkel
hestonden in het loon voor geleverd werk. Ook hiermede werd ik
heiast, en waarlijk, men had deze taak aan niemand beter kmi"
nen toevertrouwen. Door het voorbeeld mijner ouders geleerd, dat
men door bescheidenheid veel vermag, deed deze goede hoedanig-
heid mij dikwijls gelukkig slagen. Hiertoe werkte niet weinig mede
de belangstelling in de omstandigheden mijner ouders ^ waarvan ik
zoo doordrongen was y en die zoo in mijn verzoek doorstraalde,
dat het zeker veel moeite kostte, mij met een weigerend antwoord
af te wijzen. Gebeurde dit echter, dan bleef ik wel aandringen ,
doch vergat daarbij nooit de achting, die kinderen of jonge lieden
aan oudere personen verschuldigd zijn. Miste ik , niettegenstaande
alle mijne pogingen, het doel, dan keerde ik langzaam en treurig
naar huis; waren mijne pogingen gelukt, dan liep ik mij buiten
adem, om toch spoedig mijne ouders uit de onzekerheid te redden.
ht^t nmflnniïigïjebtn/ luaarolicr jicïi
[110feinb lütinig $anbe firäommcrh fjeöfiEn/
^liiten/ 50a fllê ift reeh^ scstgti flefi /
bicpeii inhruft op iiiüii gcnuitd/ cn
ten jeer iiujiit anbtrl Icbeiibige gc^