Boekgegevens
Titel: De arme Jakob: een leesboek voor de scholen.
Auteur: Anslijn, N.
Uitgave: Leyden: D. Noothoven van Goor, 1861
6e dr
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 806
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_200108
Onderwerp: Communicatiewetenschap: lezen
Trefwoord: Lezen, Leermiddelen (vorm), Kinderverhalen (teksten)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   De arme Jakob: een leesboek voor de scholen.
Vorige scan Volgende scanScanned page
li>
afrollon, en ik tleed eene onldekking, die n»yne verwachting
verre overtrof — liel i)af)iftr werd zoo wit als(d" liet nieuw
was. Nu gin^ ik vlijiig voort, en Jiet niet af, vonr hel geheele
lelleiblad Gereinigd was — maar o! Ime onls'elde ik , toen ik
na volhra^len arbeid bespeurde . dat met de morsigheid levens
alle letters verdwenen waren, itevend deed ik hel boek digt:
want hoezeer de letters mij niel aan hel hart gingen , zoo be-
greep ik loch , dal een wil blad ook niet was zoo als hel i)e-
hoorde.
Uit deze pijnlijke omstandigiieid wist ik mij niet te redden.
Ëece leiigen te Ijedenken, daartoe kon ik niet besluiten, en ik
werd ook te wel opgevoed, en was te opregt» om hiertoe nujne
loevlugl Ie nemen. Ik wachllo dus mei vrees den oogenblik,
waarop de meester mij zou roepen om mijne les op te zeggen —
en deze oogenbhk kwam. Schoorvoeteml i>egaf ik mij naar f<en
lessenaar; leide het boek daarop, zonder bel open Ie doen, en zag
in bange verwachting voor my. I>e meester opemle fiel boek,
en slond niei weinig verwonderd over myne zindelijkheid. Hij
ondervroeg mij wegens dit verschijnsel, en ik beleed zonder
omwegen, »loch mei vrees en schaamte, wal ik gedaan had.
Nu zette de goede man een zeer ernstig en dreigeml pelaat,
schoon ik nu meen dat bij moeite had om zich van lagchen te
onthouden. Jongen!" — zeide liij — „wal liebl gij gedaan?
Weel gy wel, dal dil eenè daad is, waaraan de schoul te pas
raopl komen? Zoodra de school geeindigd is, zal ik hem van uw
kwaad kennis geven — ik mag het niet verbergen!" Ik schreide,
bad, i)eI<)orde lïeterscbap, doch niets niogl halen ^ en ik moesl
my naar myne plaats begeven, met de noodlottige getuige
mijner ziichl lot reinheid vóór my.
Den volgenden dag ging ik in de pijnKjkste verwachting naar
school. Telkens als er iemand in de .school kwam, keek ik
angstig om , en meende den sclioul te zien ; — doch de scliout
kwam niel, en zoo stelde ik my allengs eenigzins gerust. In-
lusscl»en is nuj de vrees voor den schoul zeer lang bygebleven ;
en zelfs nog een jaar na difn lijd, schrikte ik nog, wanneer ik
op straat iemand mei eene rolling ontmoelie, naardien ik nog
altijd geloofde dal de schout, om dil kwaad, op my hel oog had.