Boekgegevens
Titel: Eerste(-tweede) vijftigtal leerzame verhalen ontleend uit de Nederlandsche spreekwoorden
Auteur: Guikema, H.
Uitgave: Groningen: A.L. Scholtens, 1842-1843
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: PK 71-413
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_200043
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Nederlandse taalkunde
Trefwoord: Spreekwoorden, Leermiddelen (vorm), Kinderverhalen (teksten)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Eerste(-tweede) vijftigtal leerzame verhalen ontleend uit de Nederlandsche spreekwoorden
Vorige scan Volgende scanScanned page
( 57 )
tijd een algemeen geacht en vermogend land-
man.
Verwerpt het oude nooit, om 't nieuwe aan te hangen ,
Voor dat een beter nieuws het oude heeft vervangen.
XXX.
BETER ÉÉN VOGEL IN DE HAND, DAN TIEN
IN DE LUCHT.
Antoon en Arnold gingen eens met hunne geweren
heen, om wilde ganzen te schieten. Terwijl zij heen
gingen, ontmoette Balthnznr hen, die van de ganzen"
jagt terug kwam, en slechts een gevangen had. An-
toon en Arnold bespotteden hem, en zeiden: > Wij weten
eenen troep van tien; onze geireren zijn zwaar gela-
den, en beide zullen wij er gelijkelijk op los branden,
en het moest een wonder zijn, zoo ons er één van
ontkwam." — »Ik zie in de mislukking geheel niets
wonderszeide Balthazar; tweet gij wel, dat hel
beter één vogel in de hand, dan tien in de lucht is?"
Ztj gingen voort en lachten nog eens om zijne geringe
rangst, en dal hij zich met zoo weinig vergenoegde.
Eindelijk kwamen zij bij den bedoelden hoop aan.
Toen zij meenden, digt genoeg bij denzelven te zijn,
zeide Antoon : •Halt! leg aan! één, twee, drie!" Daar
brandden zij gelijkelijk los, en — daar lag de geheele
troep denkelijkzult gij wel vragen. Mis, jonge le-
zers! Bet geweer van Antoon weigerde en het kruid
brandde van de pan af, terwijl Arnold zoo wat een
vtanshoogle over de ganzen heen schoot. Aan een
tweede schol was niet te denken, dewijl de ganzen,
door schrik bevangen, in aller ijl de vlugt namen en
van geen bedaren wisten, voor dat zij zich in volko-
mene veiligheid achtten. Treurig gingen de beide